φυσώντας των σπονδύλων μου το φλάουτο

για όλες εσάς
που με γενναία τη χάρη
σας αγάπησαν ή και σας αγαπάνε τόσο,
εικόνες σάμπως
φυλαγμένες καλά στης ψυχής μέσα το μαύρο σπήλαιο,
στην υγειά σας σαν κρασοπότηρο θα υψώσω
εδώ, μέσα στο θάμπος
το ατμηρό,
το ζεόν,
το κρανίο μου (ίδιο αμπάρι),
από ρίμες έχει πλέον
από καιρό πολύ
καργάρει.

συνέχεια σκέφτομαι συνέχεια, ώσπερ τέρας,
αν κάλλιο θα 'τανε για μένα να 'χα -λέει- το τέλος
που σου χαρίζει η ωραία τελεία μιανής σφαίρας...
-μιας τοσοδά βαθιάς τελείας,
μικρής μα και σωτήριας.
αυτήν την ώρα, ωστόσο, συγκροτώ εντός μου,
εδώ, να, εδώ μπροστά σας,
το άγριο μέλος
(όπου 'ν' ο εαυτός μου)
μιας συναυλίας
κατ΄ εξοχήν αποχαιρετιστήριας.

ω μνήμη, άμα θες να δώσεις λύση,
έλα, μάζωξές τες όλες απ' τα φόρα
και βάλ' τες με σειρά σωστή και τάξη
μες στου μυαλού σου το μέγα αουντιτόριο
όσες εγώ γυναίκες έχω αγαπήσει
από τα χρόνια τα παλιά έως τώρα
πολύ πιο πέρα και από το άνω όριο.
μετά,
τις κόγχες όλες πιάσε κέρνα
των ματιών τους
με γέλιο ιλαρό, πανίλαρο,
αντλημένο μεσ' από των σπλάχνων μου τη στέρνα.
και πιάσε ντύσε τη νύχτα με γάμους αρχαίους
που επήραν ξαφνικά των ομματιών τους
και φύγαν απ' των τελετών μου την αρένα.
με ηδονή θα κεραστούνε από μένα
τα κορμιά τους ολωνώνε ένα-ένα.

η νύχτα, σας βεβαιώ, ετούτη θα σας μείνει-
κι ως μέσα θα σας χαραχτεί βαθιά στη μνήμη.
σήμερα, βλέπετε,
-κι ακούσατε, ακούσατε!-
εδώ παίζω εγώ,
και μουσουργώ
(το άκρον άωτο!)
φυσώντας των σπονδύλων μου το φλάουτο.

φυσώντας των σπονδύλων μου το φλάουτο

για άκου με! για πες μου ακόμα
πώς γίνεται -δεν γίνεται;!-
πώς γίνεται να κρύψεις ένα πτώμα;
πέτα μου, λοιπόν, στη μούρη
την τρομερή τη λέξη
που 'χες να μου πεις διαλέξει
από του λόγου τ' άλογο ανεμοδούρι.
μα γιατί δεν θες ν'ακούσεις
εκείνο 'κει που νυχθημερόν εβόα;
δεν ακούς στ' αλήθεια,
μα και δε ρωτάς
γιατί όλα σου μαζί τα νεύρα τα ήμερα
εν χορώ ουρλιάζουν σήμερα
κραδαίνοντας τον τηλεβόα;:
Ε π έ θ α ν ε ο έ ρ ω τ α ς! . . .
Ε π έ θ α ν ε ο έ ρ ω τ α ς! . . .
γι' άκου! γι' άκου!... γι' άκου 'δω πάλι!...
άκου κι απάντα μου, δίχως γινάτια
και δίχως τα λόγια σου το ψέμα να βάφει:
πώς να ξεφύγω μέσα από τούτο το χάλι;...
στην όψη σου, σα δίδυμοι σκαμμένοι τάφοι,
έχουν ανοίξει διάπλατα τα ωραία σου μάτια.

οι δύο τάφοι χαίνουνε από κάτω
χαίνουν, βαθαίνουνε, χάσαν τον πάτο.
απ' των ωρών το ικρίωμα κινδυνεύω να πέσω,
καθώς της ψυχής μου
(από των χαών απάνω τα χάη)
τεντώνω τέρμα τα τέλια, τα σύρματα
τις λέξεις θα 'βρω, και αθύρματα
θαν τις έχω, που θα 'χουν πάει
να χορέψουν και ν'ακροβατήσουν,
θαρρείς μου,
στο κενό,
ενώ,
εν ώρα προσευχής και συλλήσεως,
θα ορχούμαι κι εγώ
στα σιλό των στίχων -
ο ζονγκλαίρ των ήχων,
ο γκραν μαιτρ της ποιήσεως.

σημάδια πλήθος, παλαιά (δεν είναι δα αφανέρωτα)-
το ξέρω: ο χρόνος, ω, ναι, τόνε μασάει τον έρωτα...
η δε πλήξη έχει, εν τέλει, τόσα μα τόσα σημεία:
ολομπροστά μου ολοζώντανη θωρώ την ανία.
μα εγώ, ναι, εγώ εδώ τολμώ να σ' το ζητήσω:
νέον ξαναφέρε με στην καρδιά μου πίσω!
δίδαξε την ψυχή μου και πάλι -ααα!!!-
του κορμιού τη χαρά τη βαθιά, την αναγάλλια!

πέντε -το ξέρω- και πέντε ίσον δέκα:
πάντα την πληρώνεις μα πάντα τη γυναίκα.
αλλ' εμένα τι με νοιάζει; -τι θα μου στοιχίσει;
θα την ντύσω (και θα διώξω πόνους, λύπες),
όχι με τουαλέττα αγορασμένη στο Παρίσι,
μα με μιαν κρεασιόν ραμμένη με καπνού τολύπες.

θα σου ρίξω εσάρπα την αγάπη μου στους ώμους
σα άλλος του θεού απόστολος: παλιός, αρχαίος
θα περιμένω δε... θα περιμένω έως
να την δω να σου τυλίγει δυο χιλιάδες δρόμους.
αλλά και οι αιώνες,
του χρόνου πυλώνες,
σαν κι εμένα φακίρηδες,
όπως είδες,
διάδημα σου 'χουνε ράψει, υπέροχο σφόδρα,
κι έχουνε βάλει όλων μου των στίχων τις ίριδες
να φωτοκροτούν από μέσα αντί για φόδρα.
σαν τους ελέφαντες, τις μέρες τις παλιές,
που εχάρισαν στον Πύρρο τη νίκη,
έτσι κι εγώ, μεσ' απ' τη φρίκη,
με της μεγαλοφυίας μου τις μακριές δρασκελιές,
έκανα -και το 'κανα για το καλό σου-
έκανα κονιορτό, γη και σποδό το μυαλό σου.
σε νίκησα μεν, πλην κατήγαγα μια νίκη πύρρειο.
δεν είσαι δικιά μου -και μέγα ειν το μαρτύριο.

χάρου, χάρου,
που μου 'δωσες εν τέλει
χτύπημα Χάρου
και που μου 'μπηξες βέλη
καταφέρντοντάς μου το θανάσιμο χτύπημα.
τώρα από χάμω
ας σηκωθώ που 'μαι...
δεν έχω άλλο να κάμω
κι ούτε μένει άλλο να πούμε.
όση δύναμη έχω ποθώ να με βάλει
στο ποτάμι (δρομαίος!) να ορμήσω,
εκεί μ' ορμή να πα' να κουτουλήσω
των πλωτών υδάτων το κεφάλι!

μου πρόσφερες τότε τα χείλη-
υγρά, κι από τραχιάν φτιαγμένα ύλη.
σαν τ' άγγιξα μόλις,
μ' αγκίδεψαν τόσο,
που μου δωσαν να νιώσω
πως εφίλαγα πόλεις
πνιγμένες στ' αγκάθια,
ή σάμπως να φίλαγα με δύο χείλη μετανοίας,
μα με λειψή και μισερή συμπάθεια,
μοναστήρι πελεκημένο χίλια μέτρα
απάνω στη υπομονής την πέτρα
μετά περισσής -ναι, περισσής- μανίας.

έκρουσαν τη θύρα δυνατά, σχεδόν με μένος.
μπήκε μέσα... όρμησ' Ε κ ε ί ν ο ς
απ' τη χαρά των δρόμων ώσμε το μεδούλι ποτισμένος.
εγώ τότε, ίδιο κτήνος,
μ' ένα ουρλιαχτό στα δύο ξεσκισμένος
λέω:
''καλά,
θα φύγω σε λίγο... αμέσως.
καλώς έχει, εσύ μείνε
δικιά σου, άλλωστε, είναι.
ντύσ' την, αν θες, για να ΄σαι εν τάξει,
με ράκη της φαντασμαγορίας, με κουρέλια του κάλλους,
να πέσει, ω, να σκεπάσει το τρισάπαλο μετάξι
των δύο φτερών της τους υπερεύθραυστους υάλους!
μον' δώσε βάση
-σε προειδοποιώ στο ακέραιο,
γιατί το σίδερο κολλάει στη βράση:
κοίτα μην και, κολυμπώντας, σου το σκάει!
γι 'αυτό στο λαιμό της -γλυπτό λευκό και στέρεο
πέρνα με δυό χιλιάδες κόμπους λυγμού
των μαργαριταριών το περιδέραιο
σα να 'ναι πέτρα κι αγκωνάρι του πνιγμού!''

φυσώντας των σπονδύλων μου το φλάουτο

έτος, μήνα, ημέρα θα ξεχάσω.
μέσα θε να κλειδωθώ, θ'αμπαρωθώ,
με μια κόλλα χαρί μονάχα εμπρός μου.
ω, μεσ' απ' τα δάκρυα ξεπετάξου, φως μου,
τρέξε, πείσμα λαβόν,
τρέξε όν
εσύ σπανιότατο, θρασύ,
τρέξε ξεκάθαρη μαγεία εσύ
των συλλαβών,
τρέξε των λέξεων.

είχα μόλις μπει σπίτι σου, και να το!,
το κακό ο νους μου πρόλαβε να βάνει.
σα να 'θελες κάποιο εκεί μαύρο μαντάτο
στη μεταξένια μπλούζα σου να κρύψεις αποκάτω,
και μυρουδιές πετάγαν όλο στον αέρα -από λιβάνι.
''ευτυχείς;'' σε ρώτησα, ιδών το θάμπος σου
μου απάντησες μ'ένα κρύο ''καμπόσο''.
τα κάγκελα του νου μου πρώτα σπάει
της ταραχής μου το συλλαλητήριο
κι έπειτα λαύρο απάνω μου χιμάει
του πυρετού μου τ'ολοπόρφυρο ντελίριο
που σκουριασμένον ολενέν με πυρπολεί
χορηγώντας μου απ' τη ζωή απολυτήριο.

χωρίς τίτλο, ρόδινος φόβος

18 Αυγούστου 1880.
ζω σ΄ένα βάθος μοχθηρίας και ψέματος
σ'έναν ταγγό πολτό
σ'ένα φαρμακερό λουλούδι
σκέψου την κούκλα και τα χαλασμένα μάτια της
το σκουριασμένο νόμισμα πίσω από το νερό
σκέψου τον θάνατο και την παλιά του αγάπη
όχι αυτή την άνοστη νωθρή κατάσταση που είναι ο νεκρός
και σ'εξαντλεί και πας
μιλώ για καθαρό χρυσάφι
για το σπιρούνι του καιρού
το ξέφρενο σκυλί του
το πύον στην καρδιά.
ζω σ'ένα βάθος που είμαι εγώ
σ'ένα πηχτό σκοτάδι ίσο
ζω μυστικά

αδιάκοπα ξανάρχεται αυτός ο άνεμος, ο ήλιος, η βροχή

αλλά ας μην υπερισχύσει εναντίον μου ο άνθρωπος

μαρια λαινα

ρόδινος φόβος

εκδόσεις καστανιώτη

οι προφήτες για το παρελθόν πεθαίνουν

κάρβουνα
της φωτιάς μου είναι ο πόλεμος
νερό γίνομαι όταν η αγάπη τη σκέψη του καπνού
,θολή στην άγνοια της αιτίας της, δεμένη άνοιξη τη στέφει
ως τον άχρονο θάνατο τη μνήμη του λόγου της φωτιάς μου φυλακίζει
ατόφια, σαν ύλη,
σε μια αστραπή πέτρες στις όχθες της
τα φτιάχνει
αρνούμαι να γίνω χώμα
και με παραπλανά σα γέλιο η έσχατη κρυψώνα μου
θέλω να πετάξω το τέλος της
και τώρα τα αστέρια να αγγίζουν την ψυχή των θυμήσεών μου
και να τις βάζω σαν λέξεις λευκές να σταχτίζουν
κάτω από τη γη
και τίποτα καινούργιο να μη λένε
μόνο το παλιό παραίτηση να φοράνε για δέρμα
και στη μεταμόρφωσή του
οι γέννες σκεπασμένες να κυοφορούν
και μια μορφή και μια εικόνα της ανυπαρξίας

η φωτογραφία είναι από την διεύθυνση

http://animusanimus.blogspot.com/

η μικρή ζωή της καθημερινότητας

στο ίδιο λεπτό

κουράστηκα

ν' ακούω το θόρυβο του χρόνου
και να χτυπάει κάθε τόσο
-παρούσα-
μια ησυχία στο πλευρό μου



άμα πάψει να λυγίζει η ψυχή μου
θα λέω αλήθεια πως χαίρομαι
που δε κουράστηκα
τώρα την πελεκάω να σκληρύνει
κρατώντας μακριά και τις φωνές
μια μνήμη θα με ράβει κάθε τόσο
παιδική γκαζά που θα ρολάρει φουσκωμένη
στον λασπωμένο χωματόδρομο

καθώς κατηφορίζει

προς τις σκηνές των τσιγγάνων
να μπερδευτεί στα χαλιά
που ξεστρώνουν ξανά τα θεμέλια από τη γη
και θα την ψάχνω σ΄όλες τις βρόμικες παλάμες
μήπως λερωθεί κι η δική μου
αν αγγίξει

night comes on

Leonard Cohen NIGHT COMES ON

I went down to the place
Where I knew she lay waiting
Under the marble and the snow
I said, Mother I'm frightened
The thunder and the lightning
I'll never come through this alone
She said, I'll be with you
My shawl wrapped around you
My hand on your head when you go
And the night came on
It was very calm
I wanted the night to go on and on
But she said, Go back to the World
We were fighting in Egypt
When they signed this agreement......................................................vassily kandinsky weiches hart
That nobody else had to die
There was this terrible sound
And my father went down
With a terrible wound in his side
He said, Try to go on
Take my books, take my gun
Remember, my son, how they lied
And the night comes on
It's very calm
I'd like to pretend that my father was wrong
But you don't want to lie, not to the young
We were locked in this kitchen
I took to religion
And I wondered how long she would stay
I needed so much
To have nothing to touch
I've always been greedy that way
But my son and my daughter
Climbed out of the water
Crying, Papa, you promised to play
And they lead me away
To the great surprise
It's Papa, don't peek, Papa, cover your eyes
And they hide, they hide in the World
Now I look for her always
I'm lost in this calling
I'm tied to the threads of some prayer
Saying, When will she summon me
When will she come to me
What must I do to prepare
When she bends to my longing
Like a willow, like a fountain
She stands in the luminous air
And the night comes on
And it's very calm
I lie in her arms and says, When I'm gone
I'll be yours, yours for a song
Now the crickets are singing
The vesper bells ringing
The cat's curled asleep in his chair
I'll go down to Bill's Bar
I can make it that far
And I'll see if my friends are still there
Yes, and here's to the few
Who forgive what you do
And the fewer who don't even care
And the night comes on
It's very calm
I want to cross over, I want to go home
But she says, Go back, go back to the World

τι τραγούδι να σου πω

Τι τραγούδι να σου πω που να σε ξέρει
Να' ναι εκεί όταν γελάς κι όταν φοβάσαι
Να' ναι εκεί όταν μεθάς κι όταν λυπάσαι
Κι όταν κρύβεσαι στης μοναξιάς τα μέρη

Τι τραγούδι να σου πω
Εκεί που πας
Να μη μοιάζει με κανένα
Μα να μοιάζει μ' όλα όσα αγαπάς

Τι τραγούδι να σου πω, που να' χει αέρα
Σαν κι αυτά μες τις κασέτες που' χουν λιώσει
Γιατί πάτησαν το χρόνο, σ' έχουν νιώσει
Πήραν σήκωσαν το φως κι εδώ το φέραν

Τι τραγούδι να σου πω, χωρίς ουσία
Να το φτύνουν οι σοφοί κι οι μπερδεμένοι
Να γεννιέται στα ρηχά κι εκεί να μένει
Να μην έχει ούτε λάμψη, ούτε αξία...

Μα να φέγγει στη δική σου καταχνιά

......................................... Στίχοι: Παναγιώτης Κατσιμάνης
......................................... Μουσική: Δημήτρης Μητσοτάκης

φαντάσματα

όνειρο είναι που περπατάει στα περίπτερα δημοσιευμένο και είναι αυτό το όνειρο μάντης, χρονογράφος που αφήνει τα μελάνια των παπουτσιών του να ξεγελάνε τον ιχνηλάτη της παιδικής γης. κι όλα τα χώματά της έχουν στρώσει τα χαλιά τους -γκρι- πάνω από τις ιστορίες. ο μικρός που τα φυλάει προστατεύει το σκοτάδι, έπλεξε γόμα ασπρόμαυρη από κόκκινο νήμα και έσβηνε τις γραμμές που μαρτυρούσαν κάθε παιχνίδι από το 100 ως το 1. αρχή και αρχή και αρχή, πόθησε η γόμα του ν΄αφήσει μια γραμμή παρελθόν, λευκή την ήθελε, να κρύβει τα ονόματα όσων βρίσκει και αντί για λεμόνι να φωνάζει το όνομα που θα μαρτυρά τις κρυψώνες. κι έφτιαξε μια μνήμη και πάτησε σ' αυτή το ένα πόδι, έτοιμο να κινήσει, και τον δεξί κορμό -κι όλα- να κοιτά τον κύκλο πίσω απ' τον αυχένα. γλυκαίνεται στην κόντρα της αναμονής, γδέρνεται ελαφρά στο κρύο και στη ζέστη του τοίχου -μετρώντας- με την πλάτη γυρισμένη, τους ήλιους που θερμαίνουν τις κόρες του στο φως. και στη στριμωγμένη του αφή, φωνάζει το θηλυκό του γόνο κι αφήνει τη ματιά του μακριά, πέρα, ως τις φούχτες του.

θόρυβοι

γδύνει το στήθος της η θάλασσα
δεμένα τ'απατηλά του χέρια
και μια ντροπή αγιάζει τα μάτια του
τη θλίψη δεν την ακουμπάει στο λαιμό καμιάς αγκαλιάς
ποιός τον θολώνει μες τη θύελλα
ποιό απ' το σώμα του κομμάτι θυμίζει απρόσκλητα αγγίγματα
τα δάχτυλα που σφίγγουν στης φόδρας την τρυφερότητα
του τραγουδούν παιδικά μέτρα
σκοντάφτουν οι φωνές στα σύννεφα
λευκοί χύνονται οι χοροί
κι ένα νήμα διπλώνει τα φτερά
να ξεχάσει η ψυχή
και ζεστό το αίμα ν'αγκαλιάσει τις πληγές
να γράψει η μνήμη
δεμένος στις ασημένιες κλωστές της
τα χέρια να του λύσει
σαν νέος να αγγίξει σαν πρόσφυγας ουρανός
κι ο θίασος ίδιος θα μοιάζει

μαντεία

κορμιά το ένα πάνω στο άλλο
η θηλυκή είσπραξη
αχλή και ομίχλη του ανέμου οι βιαστικές υπάρξεις
αναμένουν σάρκωμα για όσα οι αισθήσεις εξαΰλωσαν
σα σκέψη, πληγή, ήττα
στις θάλασσες που στο βυθό προσεύχονται
στην προστασία
κλειστές με τη ράχη ασπίδα στον ωκεανό
κλέφτρες της θύελλας του νερού
το βάρος του νικητής και κατακτητής
και η φωνή του φωτιά και λύσσα λεηλατεί
ασίγαστα νεκρόφορα δέρματα
κρατούν τον θάνατο ζωντανό
μέχρι την αστραπή
φυλάσσουν την ψυχή τους στην οθόνη της ψυχής
και σκιάχτρα φυλάνε τους προστάτες της
και ικετεύουν τον εργάτη που τιμωρεί την ενοχή
που εκείνος μεταποίησε
και στην ταραχή της ανάσας δεσμευμένη
χτυπά σπαρταρώντας σε πρόσωπα μνήμης
με πληγή και έχθρα ξεχασμένα σε ένα χρώμα και σε μια μυρωδιά
και η οργή τιτάνια σπατάλη
βαστάει την μίμηση και την πίστη
το σώμα έχει το σημάδι από χώμα
να στέκει ανάμεσα σαν ερινύα και σα μούσα και σα μοίρα
στης νύχτας την τροφή ρίζα
που στην αντοχή του λοιδορεί και καίει
το καθαρτήριο της ύπαρξης
η μια μορφή που στον καθρέφτη αντανακλάται το κενό της
εκεί που χωράει κι άλλος χρόνος
θεός που προσβάλλει τους θνητούς με τη θεραπεία
της ανέξοδης και απλήρωτης μοναξιάς
και πες να κερδίσει τη φωτιά
για να φλογίζεται ο αέρας που ερωτεύτηκε το αίμα της
κι αν ανάμεσα στα άστρα
κυλούσε απρόσεχτο το φως στη ματιά της γέννας μου
το στοιχειό που δραπετεύει των ονείρων
μου φτιάχνει κυνήγι και θήραμα εμένα
κι όλα στριμώχτηκαν κάτω από το λόγο
πώς να μη γδάρουν στριμωγμένος όχλος
τον ευφάνταστο τεχνίτη φάρυγγά μου;
θα ξεκινήσω μ'ένα βρόγχο
συνοδό θα μουρμουράω ένα ξόρκι
κι ένα δράμα

beat(en) generation

είσαι φάντασμα της νεράιδας η κλεμμένη νύχτα
σώμα απλωμένο στην βρεγμένη άσφαλτο
παραλογίζεσαι στα φώτα τεθλασμένων πραγματοποιήσεων
γυμνοί αστράγαλοι κι ο άνεμος δεν σηκώνει τα ζωντανά φουστάνια
μ' ένα ραβδί που εξαγριώνει τα δάκρυα
μούλιασαν τα λεπτά της υφάσματα
δεν είσαι όπως σε φύσηξαν τα πνεύματα
δεν σου καρφώνω τις κινήσεις
ρίζες νεκρές με φρέσκο βλαστάρι
στραγγαλίζονται στη διασταύρωση της αντι-θεσης
λήθαργος
στα κύτταρα
στρέφει τα αναρριχώμενα
να κατακτήσουν την επιφάνεια
στο χώμα
πάνω από το άγγιγμα της αφάνειας
κάθε φορά να είμαι ένα ψέμα λιγότερο
από εκείνο που ζητάει επίμονα επιβεβαίωση
πάνω από την αναπνοή μου

επανάληψη

κι άλλος θάνατος
για να μη βγει στο τζόγο η ζωή

σταθμοί

μείνε
κάτι φλούδια σάπια μένουν πάνω σου
αν δεν σταθείς στην απόφασή σου
στένεψε στην καρδιά
το μανταλάκι που κρεμάω τα βήματα
είναι το κεφάλι μου βουτηγμένο στα στάχυα
συνήθισα να μυρίζω το κίτρινο
δεν βλέπω πόσο μεγάλο είναι το χωράφι
παρά μόνο αν ήταν άδειο
θα το περπατούσα για να συναντήσω τη θάλασσα
όλο σκοντάφτω σε ανθρώπους
μείνε
μαζί με την επιλογή σου απλωμένη
και να ποτίσουν οι ζάρες της τη μοναξιά μου

νότος

τι αναζητώ κάθε λεπτό
και θέλω τα σπαθιά να ξεκινούν
αμυχές μες το κενό
μόλις που το κοιτάζουν με διαίρεση

την ύλη του ζωντανεύω
μακριά στη ζωή του δορυφόρου
σκιά που γδύνεται
λεπτός ο κόσμος μου σπάει το μέτρο του
στον ήχο του χαρτιού που τσαλακώνεται
αυτό που τυλίγει σε σάβανο την αίσθηση

γυάλινη η μορφή της και κρυσταλλώνεται
να γδύσω τις ασημένιες μου ιδέες
και ν' ακουμπήσει η αφή μου
το κενό που συσσωρεύεται

κι εκεί που η ακοή
με μια γραμμή αίμα φυλάκισε τα μάτια μου
τόσο έπαιξε ο φόβος με την πρόσκληση
μια κίνηση,
που η απόσταση
σχημάτισε το σώμα μου στην άκρη της λεπίδας

να φτάσω υπήρξα βέβηλος
να οι φιάλες στις σπονδές
χύνουν αισθήσεις
και να τα ιερά μου κύματα
να πιάσω της σπαθιάς την κίνηση
πάνω στους προσανατολισμούς του άυλου
το σώμα μου
κι ο άνεμος που με γεννάει τώρα σαν μανία

άλλοι χώροι για να περνάς τη σκέψη σου
νιώσε,
μήπως και χωρέσεις στη σχισμή που διώκεις

ντήλος βασίλης, σπασμένα νύχια

Όταν δούλευα στις οικοδομές
Τα φτερά των ονείρων μου
Παγιδεύονταν μέσα στα πυκνά,
Μέσα στα πράσινα σύννεφα του τσιμέντου
Μα εγώ δεν έκανα παράπονα.

Όταν δούλευα στα ξυλουργεία
Οι πνεύμονες των ονείρων μου
Γέμιζαν με παχιά σκόνη
Και έβηχαν τα όνειρά μου μέχρι λιποθυμίας
Μα εγώ δεν έκανα παράπονα.

Όταν δούλευα στα μαγειρεία
Δάκρυζαν τα μάτια των ονείρων μου
Από το στρατό των κρεμμυδιών και σκόρδων
Που έπρεπε να καθαρίσω
Μα εγώ δεν έκανα παράπονα.

Όταν…
Όταν…
Και τώρα που δουλεύω
Σε κάποιες υπόγειες αποθήκες μαναβικής
Που μοιάζουν σαν υποβρύχια.
Όχι, δεν κάνω παράπονα για τα όνειρά μου
Απλώς, δεν μπορώ
Δεν αντέχω
Να χαϊδέψω την Αγάπη μου
Με σπασμένα νύχια.

στην οδο ραγκλαν, καβανα πατρικ

στην οδό ράγκλαν, ημέρα φθινοπωρινή, την πρωτοσυνάντησα

και ένιωσα

πως τα μαύρα της μαλλιά θα μου έστηναν παγίδες, που κάποτε

θα θρηνούσα.

κατάλαβα τον κίνδυνο. μα συνέχιζα το ίδιο στοιχειωμένο μονοπάτι

και είπα: ''η θλίψη ας γίνει ίδια με φύλλο πεσμένο μέσα στην χαραυγή.''

στην οδό γκράφτον, νοέμβριο μήνα, τρέχαμε ανάλαφρα

στην άκρη

του βαθύτατου γκρεμού, βλέποντας πόσο αξίζει η υπόσχεση

του πάθους.

η ντάμα κούπα φτιάχνει τάρτες κι εγώ δεν κάθομαι να χαζεύω-

Ω, πόσο αγαπούσα!... κάπως έτσι, σπαταλιέται η αγάπη.

της έκανα δώρα ψυχής, της έδωσα το σήμα μυστικό, γνωστό

μονάχα

στους καλλιτέχνες που έχουν γνωρίσει τους γνήσιους θεούς

του ήχου και της πέτρας,

της λέξης και της χροιάς. δεν έκανα τσιγκουνιές της χάρισα

ποιήματα να πει

με το δικό της όνομα εκεί, με τα μαύρα της μαλλιά ίδια

σύννεφα πάνω από λειβάδια του μάη.

σ'ένα ήσυχο στενό, εκεί που συναντιώνται παλιά φαντάσματα,

την βλέπω τώρα

να φεύγει μακριά μου τόσο γρήγορα που - με τη λογική

μου - ανάγκη

είναι να δεχθώ

πως δεν κορτάριζα όπως έπρεπε, ένα πλάσμα φτιαγμένο

από χώμα -

όταν ο άγγελος ερωτοτροπεί με το χώμα, χάνει τα φτερά του

μέσα στην χαραυγή.

εισαγωγή μετάφραση

αμυ μιμς

εκδόσεις πανός

νοτισμενο δειλινο του απριλη

τα πουλιά κελαηδούσαν μες στα νοτισμένα δέντρα
κι όπως τ' άκουγα, ήταν σα να είχαν περάσει εκατό χρόνια
κι είχα πεθάνει, και σαν να τ' άκουγε κάποιος άλλος.
ομως χάρηκα
που για κείνον τον άλλον, είχα ηχογραφήσει τη μελαγχολία.

εισαγωγή μετάφραση

αμυ μιμς

οδός πανός εκδόσεις

απο την εισαγωγη :

''...ήταν ο κατ' εξοχήν περιθωριακός, που θα έκανε θαυμάσια παρέα με τον αείμνηστο έλληνα ποιητή, τον μιχάλη κατσαρό. ακριβώς όπως ο εκκεντρικότατος περιπλανώμενος βάρδος της αθήνας φορούσε κονκάρδα με το δικό του λογοπαίγνιο: -''YES-BEL''- την εποχή που ο ελύτης πήρε το ''NO-BEL'', έτσι και ο κάβανα απομυθοποιούσε τα πάντα, ακόμη και την ίδια την ποίηση...''

amy mims

athens/october/2005

απέμεινε

ναυαγός η ικεσία στις τόσες τρικυμίες
γιατί θέλει και μια νησίδα σάρκα να πλανέψει

φονισσες

οι μάγισσες σου απαντούν
στο όνομα του μύθου που γεννιέσαι
μ' αντίτιμο τον χρόνο σου
κι αντάλλαγμα να γίνεις φόβος
νωρίς σου χαρίζουν τον χρησμό
πολύ αργά γνωρίζεις
το πρώτο του όνομα
φυλαχτό της αθωότητας
πολύ αργά το δεύτερο
αθωότητα κι αθώο
να πιστεύεις πως μπορείς

μ'ένα κουτί μυρωδικά πέταλα και φύλλα
αρχίζει ο έρωτας με τους ήχους στον αέρα
φυλακισμένη φαντασία
χτύπα στα σώματα της μυρωδιάς
στα αίτια της μουσικής
δεν ακούς κραυγές και θραύσματα
δεν ποθείς τους κρίκους που διαβάζουν το χρόνο
αφού φοβάσαι να σκοτώσεις
φοβάσαι και να ταξιδέψεις
πάρε όλα τ' αγγίγματα του ουρανού
σαν όπλο και σαν έλξη
αν νιώσεις θα' ναι κι ο θάνατος κοντά

μπορα

βρέχει πολύ, μπόρα, πλούσια, ακούγεται η βροχή, οι σταγόνες σε άτακτη φυγή, το ακούμπησμα στη γη, στις τέντες, στους τσίγκους, στα δέντρα. λίγο πιο μακριά κόβει τον ορίζοντα ένα τοπίο παλιό, νιώθεις τις ανθρώπινες αναπνοές και τα χέρια που δόθηκαν στα δέντρα, στα μαύρα λιτά κάγκελα, στα τετράγωνα μπαλκόνια με το φτηνό πάτο, στα ξύλινα μπατζούρια με τη μικρή εσοχή σε απόλυτο παραλληλόγραμμο, πιο ψηλά κεραμικό χρώμα και επαναλαμβανόμενα λούκια καταλήγουν σε πυραμίδα, φυσική φαίνεται κατάληξη προς τον ουρανό. υλικά με τους πόρους ανοιχτούς, χρώματα πλάι στη γη και το νερό. μέτρο πλάι στην φροντίδα και ύψος με ουλές μικρά στηρίγματα για πρόσβαση.
είμαι πολύ κουρασμένη και καθώς η μπόρα κάνει θόρυβο και το νερό κυριαρχεί στον αέρα, η απόλυτη ακινησία των δένδρων, η μυρωδιά από το κρυμμένο χώμα, η στάση των σωμάτων, μοιάζει με κοιμητήριο, παρούσα σε μια τελετή στάσης, στον θάνατο κι άλλης θρησκείας, μιας και το νερό στον ατμό της ασφάλτου, σαν άλλος αλχημιστής λιώνει τα πνεύματα που κατέχουν την αυθεντία.

ακουσματα τη νυχτα

καληνύχτα ταξιδι μ'ένα πανί κι ένα κατάρτι πλεονάζων

ενας τροπος

δεν υπάρχεις
αν αυτό την κάλπικη μιλιά μας
μπορεί να πεθάνει μ'ένα ψέμα
ο πόθος μαύρος πλανήτης
αφήνει τη σκιά του στα στήθη
μπουμπουκιάζουν τα κύτταρά μου
ανθισμένες άγριες μαργαρίτες
σαν νεκρό τον κερδίζει ο θάνατος

ψυχολογια συριανου συζυγου

...Δύσκολον τω όντι ήτο να εύρη καιρόν ν' αγαπήση κανένα η επιχειρούσα τον κόσμον όλον να κατακτήση. Την άμετρον φιλαρέσκειαν της γυνακός μου εσυνείθισα βαθμηδόν να θεωρώ ως ασφάλειαν κατά της μεγάλης συμφοράς, ως ειδός τι αλεξικεραύνου, ή, ως θα έλεγεν ο Χαλδούπης, ''αλεξικεράτου''. Το μόνο το οποίον εξηκολούθει να με στενοχωρή ήτο, ότι ολίγος της επερίσσευε και δι' εμέ καιρός...

εμμανουηλ ροίδης

αφηγηματα

εκδοσεις νεφελη 1988

εφημ. Αστυ, 4-5/12/1894

μοναδα

φρέσκες ουλές στο βελούδο των ρόδων, πληγώνουν το βράχο
για ένα ταξίδι ποιητών, άρθρο αρσενικού, στις άγκυρες βυθισμένο

τριανταφυλλα και στροφες

...ανεβαίνει ένα κομμάτι θάλασσάς μου ψηλά, κάτι σαν όνειρο... νερό και αέρας και μαζί ένας αδύναμος λυγμός, ανθρώπινα τρέχει... το ένστικτο των ποιητών, αταξία στο βήμα, τα παπούτσια δυό πόντους από τη γη... μαζεύει θάλασσα ολούθε το συννεφάκι μου...

...από δυό μικρούτσικα γυαλιά,

παραμονεύει στη γωνίτσα η διαφάνεια

και θα μείνουν εκεί γιατί φέρνουν κίνδυνο...

Ψυχάρης Γιάννης, Εκείνη Εκείνος

Εκείνη
του Γιάννη Ψυχάρη (1854-1929)

Έμεινα μόνη ολομόναχη στην ακρογιαλιά, που αγιασμένη μού είναι αφότου ήρθες και την τίμησες. Το βήμα σου δεν έσβησε στην άμμο. Παντού το βήμα σου το βλέπω. Παντού ακούω τη φωνή σου, στον αέρα που παίζει με τα μαλλιά μου, στο κύμα που τα πόδια μου λούζει. Πες μου, θυμάσαι κάποτες τη μικρή σου; Τη μικρή σου που εσένα συλλογιέται παντοτινά; Τα λόγια σου της είναι ατέλειωτη κουβέντα, της είναι τα γράμματά σου βιβλίο. Αχ! της είναι η αγάπη σου ζωή. Γιατί εσένα λατρέβει, και στην ακρογιαλιά όπου την άφησες, μην τη φαντάζεσαι μόνη, όσο εσύ την αγαπάς.-

20 του Σταυρού, 1911
Περιοδικό Ο Νουμάς, τόμος 9, τεύχος 450 (1911), σ. 531.

Εκείνος
του Γιάννη Ψυχάρη (1854-1929)

Κοιτάζω την ακρογιαλιά μου την έρημη και συλλογιούμαι τη δική σου, την ολοζώντανη. Πότε θα σμίξουμε ξανά; Όταν ήρθες, μου άγιασες εδώ τον ουρανό, τη θάλασσα και τη γίς. Τώρα πια δεν μπορώ να μείνω μόνος. Του κάκου γυρέβω να διω το βήμα σου στην άμμο, νακούσω τη φωνή στου στον αέρα που περνά ή στο κύμα που παίζει. Τη μικρή μου θέλω εγώ, τη μικρή μου ψυχή και σάρκα, που σάρκα και ψυχή τη λατρέβω. Θέλεις να σε συλλογιούμαι παντοτινά, δίχως να χαίρουμαι το πρόσωπό σου; Την κουβέντα σου διψώ, το βιβλίο της καρδιάς σου λαχταρώ να ξεφυλλίσω. Η αγάπη σου είναι η ζωή μου. Τη σιχάθηκα την ακρογιαλιά την έρημη όπου μ΄ αφίνεις. Θα πεταχτώ στη δική σου, αφού σ΄ αγαπώ.-

21 του Σταυρού, 1911
Περιοδικό Ο Νουμάς, τόμος 9, τεύχος 450 (1911), σ. 531.




Το υλικό είναι από την ιστοσελίδα www.sarantakos.com

ο χυτος μου εαυτος

συνάντησε στα μάτια όλων που έψαχνε
το παιχνίδι εκείνο, που γέλαγε χαμηλόφωνα μονάχος,
και λίγο λίγο, σαν δίνες στον αέρα, έδινε τις συναντήσεις του χώρου του
στα μάτια που τον ψάχνανε όπου αναπνέανε οι τοίχοι,
όλα τα μάτια μέχρι τώρα τις συναντήσεις των ανθρώπων τους γελάνε
και μαθαίνουν να τρεμοπαίζουν λίγο για να προδοθούν
να λήξει εκείνο το παιχνίδι
που αν καλά κρυφτεί
αν τον ψίθυρο του σώματός του δεν δυναμώσει
αγωνιά πως θα νικήσει πάλι,
με το στέγνωμα του φόβου στα χείλη,
τον μόνο, κρυμμένο,
μαρτυρούσε ο χυτός μου εαυτός

αγγελικη

μπουμπούκιασε στη κίτρινη γύρη,
φυλλωσιά κυματίζει σφιχτοδεμένη πάνω στα χωνεμένα κλαριά,
οι κρεμαστοί κήποι μιας αγγελικής
κι εκείνη κι όλα γύρω της
έχουν τις καμπύλες τους προς το βουνό,
και μια άναρχη ανάπτυξη
προσανατολισμένη στον άνεμο,
κοκκινίζει πλάι της το κενό,
σαν αποσταμένη απ’ τις ματιές
φτιάχνει τις σκιές της να γύρει,
ποιο φάντασμα να ταράζεται
στις μαύρες σπηλιές της;
καθώς ψάχνω τόπο ν’ ακουμπήσω
για τη νύχτα τη ψυχή μου,
η Έλξη, το φάντασμα κινεί τα πόδια μου
και το όνειρο της αιωρείται γύρω από τα βήματα,
και αναγνώρισα πως μετουσία ήταν το πλάγιασμα
ματιά αγγέλου χώριζε τα σώματα
κι ένας μαύρος ήχος
καθάριζε αργά, τινάζοντας τα φλόκια
της χρονισμένης σκεπασιάς, μια κίτρινη σκηνή,
κι αν έσπασε ο καιρός
σ’ένα αψήφισμα που αγκύλωσε ο καρπός το άγγιγμα σαν φάντασμά σου,
πια μέχρι τα γεράματα
αθώα

''...βιοι απων...''

στους αρνητές της ζωής
ζεύουν τα βένθη εικονική ειρωνία
να θέλγεται ο θάνατος από τα όνειρα της φαντασίας

ανησυχια

μοναξιά
κουμπώνεις μάταια τη θέρμη
εκεί που αγκαλιά ζεις με τη θηλιά
να που ανθίζεις στις γέννες της αναμονής
το λουλούδι της άκληρης ελπίδας
χάνουν τη ζωή τους τα χέρια
σπάζουν οι παλάμες ξεχασμένες να κοιτάν τον ουρανό
και το δέρμα αμίλητο
διπλώθηκε με τα γράμματα κρυμμένα στις βορινές του πόρτες
όλες οι επιστολές αγγίζουν κενές φωνές
μαστιγωμένες απαντήσεις
στην
αθέλητη κίνηση της παιδικής παλάμης
να πνίγει στη σύλληψη τα δάχτυλά της
και φτιάχνουν οι ήχοι κόμπους και ακόρντα
μακραίνοντας σε απόγειες μελωδίες
τη θλίψη μιας φωτεινής ματαιότητας
κρύψου
γύρισαν οι θεοί
και τους χρωστάς χαμόγελα

αττικώς

τα πουλιά ακούγονται σαν ηχεία
στις διάβροχες αντανακλάσεις ενός γαλάζιου ταξιδιού
.
.
.

αναπνοη

έκρυψε η θάλασσά μου στο κέντρο της
στη δίνη της
όλα τα ψέματά μου
μια αλήθεια ξένη πλημμύρισε η αφή της
σαν μυθική αναπνοή η γύμνια της με ακουμπά

αισθησεις που ονειρευονται

όνειρο, που αρνήθηκες τον αρραβώνα με τη μνήμη
και στον ύπνο σου δανείστηκες
άτοκη από αισθήσεις την αναπνοή σου
αφού ο ύπνος μου νεκρός σε συναντά
είναι η ζωή σου της αίσθησης η έκθλιψη
όνειρο, μοιάζεις να μέθησες τη σταύρωση
και να
ασύλητα είμαστε σώματα τέχνης

...ορκιζεται μελαγχολικα η ψυχη μου...

…δεν ξερω γιατι η ανοσια της συναισθηματικης μου νοημοσυνης αδρανει καθως βαλλεται απο το αγγιγμα σου, …κυριευει η ενταση αυτης της αισθησης καθως ο ανεμος που πλησιαζει φερνει ομοκεντρους κυκλωνες στην απραξια μιας λιμνης, …χρειαζομαι ολο μου τον κοσμο να αρνουμαι , …οταν καταφερω στους τοπους της σιωπης οι χρονοι αλειφοντας να σφαλισουν τους υποδοχεις των αναγωγων, …τα ηφαιστεια να εκτρωθουν τα καρκινωματα, οι θειουχες οσμες να ταραξουν τα σχηματα, …μια απουσια θα φτιαχνω, –παντα- … ειτε στις εκκωφαντικες μου φωνες…

μολις θα φεξει ο ανεμος

μόλις θα φέξει ο άνεμος
θα φύγουμε
δίχως φωνές και θόρυβο
δίχως τραγούδια ανιαρά
με μόνη μια μονάκριβη αγάπη
για κάτι ήλιους που θα μας θυμούνται
για κάτι όνειρα που δεν σαπίζουν
και μολαταύτα αμέριμνοι
θα περπατάμε

κυματίζω

ο ήλιος έφυγε πίσω από τη θλίψη
κυματίζω ριζωμένη
πλάι και μέσα στου ανέμου τις αιτίες
θα ταξιδέψω
θα με λύσετε πριν σκιστώ
του ήλιου δεν έκρινα τη μουσική
άφαντη
στου δειλινού την αίσθηση
που θρυμματίστηκα
θα ταξιδέψω
με το κοντάρι μου
ριγμένο στη καρδιά

ενός φόβου

σαρανταρης γιωργος

στην αγάπη και στον έρωτα
ορκίζεται μελαγχολικά η ψυχή μου
κι απάνω της κρέμεται αθέατος
λυπημένος σαν θάνατος
ο ουρανός


^^^^^^^^^^^^^^^^^^

το βλέμμα σου δεν έδυσε
θα πάω στον ήλιο να το δω που φέγγει
θα πάω στα μάτια σου να κελαηδήσω
δεν θα μιλάς δεν θα μιλάς ποτέ σου
θα σε φιλώ και θα φιλάς τον ήλιο
δεν θα με μέλει αν δεν φιλάς εμένα
θα σε φιλώ και θα πετάς στον ήλιο
θα σ'αγαπώ και θα σε βλέπω εντός μου
σαν να μην έχεις πια να κελαηδήσεις
σαν να μην έχεις πια φωνή σου μέσα
σαν να μην έχεις πια το πρόσωπό σου
κι όμως να τρέχεις με το πρόσωπό μου
με τη φωνή μου να σηκώνεις χώμα
στον ήλιο να το ρίχνεις τραγουδώντας

ισως θυμα

θαλασσα, ισως θυμα
ο θεος θελει
μια λιμνη απο δακρυα να υπαρχει
σαν εξω απ΄το χρονο,
αλλα ορατη περαν της ψυχης'
του ανθρωπου θεαμα και καθρεφτης

αναμεσα σε δυο υπνους

ανάμεσα σε δυο ύπνους βρήκα μια μικρούλα
που με παρεκάλεσε να την πάρω μαζί μου.
-πού; της είπα.
-μη σε νοιάζει, μου απάντησε.
βάλε με στην τσέπη σου, και με κοιτάζεις ύστερα,
όταν πάψει ο ύπνος.
η βροχή, ο πόλεμος θα περάσουν.
η αυγή θα μας συναντήσει ξύπνιους.
τότε θα κάτσω κάτω από το στόμα σου,
όπως κάτω από μια βρύση.

ερωτικος χορος

στη θάλασσα μας πέσανε βροχές
λίγες βροχές και λίγα περιστέρια
δρόμοι του έρωτα ξανθοί της τύχης βλέμματα
φωλιές όπου κανείς γεννιέται συνεχώς
είναι η ζωή που γδύνεται
και τρέφει τα όνειρα σειρά;
είναι ένα πουλί που τραγουδά
ακουμπώντας τη φωνή του στα νερά του φεγγαριού;
είναι η αυγή που αγάπησε
κάτι σαν το κορίτσι που δεν γεννήθηκε ποτέ;
ποιος είν’ τρελός απ’ έρωτα ας κάνει λάκκους στην αυγή
να πάμε εκεί να πιούμε τη βροχή.
έτσι ανασαίνει η ζωή και σκορπίζει έγνοιες
αγκαλιάζοντας σφιχτά κάθε της ρέμβη.
να σου φυλάξω υποσχέθηκα τη θάλασσα
κι ένα φόρεμα μαβί σαν το βουνό
να σου γράφω στίχους στον ουρανό
για να μην ξέρω πια τι με κρατά και δεν σε φιλώ
γιατί είσαι γυναίκα που κοντά της γεννιέται η άνοιξη
και γίνεται ο τόπος μου σαν τα ζουμπούλια στα χέρια της πρώτης νιότης
είναι οι μέρες τότες περισσότερο ξανθές
κι απ’ τα μαλλιά μιας κόρης που σπρώχνει τον άνεμο
σε μια άσπιλη αρυτίδωτη λαλιά.

δωδεκατη νυχτα

αν είναι η μουσική του έρωτα η τροφή,
συνέχεια να παίζετε.
δώστε μου υπερβολή, ώστε απ' τον κορεσμό,
η όρεξή μου να αρρωστήσει, κι έτσι να πεθάνει.
τη φράση αυτή ξανά, είχε ένα σβήσιμο θανάτου:
ω, ήθρε στ'αυτί μου σαν τον γλυκό τον ήχο
που ανασαίνει επάνω σε ένα λόφο με βιολέτες,
άρωμα κλέβοντας και δίνοντας. φτάνει, αρκετά,
δεν είναι πια τόσο γλυκό όσο πριν.
ω, πνεύμα του έρωτα! πόσο είσαι ανυπόμονο
κι αχόρταγο,
ώστε, παρόλη τη χωρητικότητά σου
τα δέχεσαι όλα σαν τη θάλασσα, ότι εκεί μέσα
πέσει,
όση ισχύ και μέγεθος κι αν έχει,
μειώνεται και χάνει την αξία του,
μέσα σε μια στιγμή.
τόσο είναι ο έρωτας γεμάτος με φαντασίας σχήματα,
ώστε κι ο ίδιος είναι εντελώς φανταστικός.

και ο χρονος σαρκωμενος στο δισκο

λίγα είναι όσα ηχούν στους τένοντες της λήθης
να έρθω πάλι πορθητής της άκαρπης επανάληψης
τα μάτια του κύκλου βιώνουν τον έρωτα
αυτόν που μ’έβαλε στη μέση του
να καθρεφτίζω το κέντρο της δίνης
σ’έναν αιώνιο δρασκελισμό
στο σημείο που αγγίζει ο δείκτης σου
φτωχά από όνειρα,
αδεια από γνώση,
χείλη του μυαλού μου, χαμογελά
είναι ο χρόνος ο τόπος που λιμνάζω
το νούφαρο που χρωματίζει των ποδιών σου το λύγισμα
μια ανάσα να πάρω να εκπνεύσω της μορφής σου το γλυπτό
το ξεθώριασμα να κυνηγώ
στον άνεμο

arthur rimbaud, εκλαμψεις

αυγη

αγκάλιασα την καλοκαιρινή αυγή
τίποτε δε σάλευε ακόμα στην πρόσοψη των παλατιών
το νερό ήταν νεκρό
οι καταυλισμοί από τους ίσκιους δεν εγκατέλειπαν το δρόμο του δάσους
περπάτησα, ξυπνώντας τις ζωηρές και χλιαρές ανάσες,
και τα πετράδια κοίταξαν,
και τα φτερά σηκώθηκαν αθόρυβα.
το πρώτο εγχείρημα στάθηκε,
μέσα στο μονοπάτι ήδη γεμάτο από φρέσκες και χλωμές λάμψεις,

ένα άνθος που μου είπε τ’ όνομά του

γέλασα με τη ξανθιά υδατόπτωση που ξεμαλλιάστηκε μέσα από τα έλατα:
στην ασημωμένη κορφή αναγνώρισα τη θεά
τότε σήκωσα ένα-ένα τα πέπλα
στην αλέα κουνώντας τα χέρια
μέσα από την πεδιάδα, όπου την κατήγγειλα στον πετεινό
στη μεγαλούπολη ξέφευγε ανάμεσα από τα καμπαναριά και τους τρούλους,
και τρέχοντας σαν ένας ζητιάνος πάνω στις μαρμάρινες προκυμαίες,
την κυνηγούσα.
στα ψηλά του δρόμου, κοντά σ’ένα δάσος από δάφνες,
την περικύκλωσα με τα μαζεμένα της πέπλα,
και αισθάνθηκα λίγο το απέραντο σώμα της.
η αυγή και το παιδί έπεσαν στα χαμηλά του μικρού δάσους.

στο ξύπνημα ήταν μεσημέρι.


μυστικο

πάνω σην κλίση της κατωφέρειας
οι άγγελοι γυρίζουν τα μάλλινα φορέματά τους
μέσα στις βοσκές από ατσάλι και σμαράγδι
λιβάδια από φλόγες αναπηδούν μέχρι την κορυφή του λόφου
αριστερά το κοπρόχωμα της διαχωριστικής γραμμής ποδοπατείται απ’ όλους
τους ανθρωποκτόνους και απ’ όλες τις μάχες,
και όλοι οι καταστρεπτικοί θόρυβοι αυξομειώνουν την καμπύλη τους
πίσω από τη διαχωριστική γραμμή της δεξιάς πλευράς
η γραμμή της ανατολής, της προόδου
και ενόσω η λουρίδα στα ψηλά του πίνακα σχηματίζεται
από τη στρεφόμενη και πηδηχτή χλαλοή των κοχυλιών των θαλασσών
και των ανθρωπίνων νυχτών,
η ανθισμένη γλύκα των άστρων και του ουρανού

και του υπολοίπου

κατεβαίνει αντίκρυ στην πλαγιά,
σαν πανέρι
κολλητά στο πρόσωπό μας
και κάνει το βάραθρο ανθιστό και γαλάζιο εκεί κάτω


κινηση

η κίνηση κορδονιού στην απόκρημνη όχθη των πτώσεων του ποταμού
το βάραθρο με το ποδόστημα
η ταχύτητα της πλαγιαστής σκάλας
η πελώρια προσωρινή διάβαση του ρεύματος
οδηγούν μέσα από τ’ ανήκουστα φώτα
και τον χημικό νεωτερισμό
τους ταξιδιώτες κυκλωμένους από τους στροβίλους της κοιλάδας
και του σφοδρού ρεύματος
αυτοί είναι οι κατακτητές του κόσμου
γυρεύοντας την προσωπική χημική περιουσία
τα αθλήματα και οι ανέσεις ταξιδεύουν μαζί τους
οδηγούν την εκπαίδευση
των φυλών, των τάξεων και των ζώων πάνω σ’αυτό το καράβι
ανάπαυση και ίλιγγος
στο κατακλυσμιαίο φως,
στα τρομερά βράδια της μελέτης
διότι από την κουβέντα ανάμεσα στις μηχανές,
το αίμα,
τα λουλούδια,
τη φωτιά,
τα κοσμήματα
από τα τρανταζόμενα οφέλη
σ’αυτό το κατάστρωμα δραπέτη
-βλέπει κανείς, να κυλάει σαν ένα πρόχωμα
πέρα από τον υδραυλικό κινητήριο δρόμο,
τερατώδες, φωτιζόμενο ατέλειωτα,
-το απόθεμά τους από μελέτες
αυτοί κυνηγημένοι μέσα στην αρμονική έκσταση
και τον ηρωισμό της ανακάλυψης

στα ατμοσφαιρικά ατυχήματα τα πιο εκπληκτικά,

ένα ζευγάρι νέων,
απομονώνεται πάνω στην κιβωτό,

-είναι παλιά αγριότητα που συγχωρούν οι άλλοι;

και τραγουδά και πιάνει πόστο

'η σκόνη του χρόνου'

αγωνία λέω την βουβή ταχύτητα στις ξυπόλυτες άκρες των ποδιών.
δίπλα τους περπατάω με τα χέρια στις τσέπες και οι σκηνές ρίχνουν δοκάρια, προσεκτικά, για να υποκριθεί η ύλη των χρωμάτων και η επανάληψη της γαλήνης.
παλιά πινελιά στον πίνακα του σκηνοθέτη, με πολλές πινελιές καλυμμένη από τα χρώματα μιας δεύτερης έμπνευσης, που φουσκώνει εκεί που ανασαίνω.
παλιές φωτογραφίες γεμάτες από την πενία των οικοδομημάτων, την ακολουθία του ασπρόμαυρου, την οριζόντια κενότητα της πλαγιάς, την καθαρότητα του ουρανού, ακάλυπτο, ανυπεράσπιστα δυναμωμένο σε αφύλακτες αλήθειες, προβάλει στον λαιμό, στα χέρια, στα μαλλιά, στα μάτια, κρυμμένο στις πτυχές λιγοτριμμένων λινών, το ανθρώπινο, νικητής, στη γοητεία φθαρτής αλήθειας στο χρόνο.
το ρολόι ζαρώνει, δεν πετώ κύτταρα αλλά σκορπώ λεπτά.
κρυμμένη κάτω από τα χρώματα αγωνιούσα να θαμπωθώ από τον ανθρώπινο δείκτη που μετρούσε με φόνους τα σημεία ταφής των δεδομένων.
έτσι ήθελα να τα ζήσω και κρύφτηκα σε μια κόκκινη καρέκλα, αγκαλιάζοντας τα πόδια στην κοιλιά, σε μια στάση βρεφική, πρόθεση να βρω τη μήτρα της άκρης.
η σκόνη στην αναζήτηση ξόδεψε την αγωνία.

η σκεψη του χρονου

κάθε που γκρεμίζω έναν φόβο
αφήνουν εκδορές, αίμα και μπλε άλγη
οι χειροπέδες των συνόρων,
πόσο στις κλειδωνιές της μπάρας
τα χώματα αλλάζουν;
αφήνουν το σώμα ν’ απορεί, με τις κνήμες ταραγμένες
πετρώματα, διαμάντια και αμέθυστος
συνθλίβουν απ’ το βάρος τον κορμό
πληγές τα ορυχεία,
παλάμες αρπαγής των σπλάγχνων μιας βραχύβιας πνοής,
πόσο να ασφαλίσω το γκρέμισμα της συνοχής
της σκέψης που πλανάται με ξένους πνεύμονες
τα βράγχια του μεφιστοφελή της γης.
πόσο χρόνο να πετάξει από μέσα μου η κραυγή;
ποιον σταθμό; ποιάς απουσίας θορυβούν οι έλξεις
το ένστικτο ποιάς επαφής;
όταν ο κρότος των χεριών μου
πάλλει τη σιδερένια φράξια,
να μου ανοίξουν την πόρτα
οι άστεγοι του χρόνου των απόντων,
μη ξεγελιέσαι έχουμε κιόλας γεράσει
μεταφορείς, ισοζύγια μιας ταύτισης στον χρόνο μας
μιας σκέψης
απουσία στα σκασίματα βυζαντινής αγιογραφίας

να τι αιώνιο σου ζητώ,
την πληρότητα της έλλειψης της συνοχής
στο πνεύμα που η κεροδοσιά προβάρει
κάτι λάμψεις γραμμικής ροής,
πως δεν σηκώνεις το χέρι σου μπροστά στον έρωτα
σαν σύνορο
παρά του ξεκουμπώνεις το μπούστο της μορφής

να τι αιώνιο σου ζητώ
την μεταβίβαση της κίνησης στο χρόνο του λεπτού
θέλω τα μάτια σου
να βλέπω τις συνάψει
τ’ ουρανού, των σύννεφων, του χιονιού την επιμονή
να καλύπτει ατάραχο τις γραμμές εκείνης της μικρής χοϊκής ανταμοιβής
να σκεπάζει με λευκή υπεροχή το φέρετρο της ταυτότητας
του φόβου την ελεύθερη διέλευση
στον τόπο των κλειδωμένων εαυτών

να τι αιώνιο σου ζητώ
την αδύναμη στιγμή που κι ένα μικρός θάνατος πεθαίνει να φιλήσει
μη ξεγελιέσαι
όπως δύσκολα η καρέκλα περπάτησε προς τα πίσω
ακούστηκε ένας γέρος να κάθισε δίπλα μας

τα γραμματα

βάδιζε στους κήπους του πανεπιστημίου ‘’βιβλιοθήκη της εστίασης’’.
είχε μέρες πολλές που γίνανε μήνες και χρόνια διαβάζοντας τόμους βιβλίων, από μια τάση που είχε εκ γενετής να κοιτάζει το κεφάλι προς το στήθος.
είχαν βολευτεί οι τόμοι οριζόντια στο θώρακα και φόρτωνε- φόρτωνε διάβασμα, κύρτωσε από το βάρος τους.είχε τα χέρια πάντα σταυρωμένα στην καρδιά, να στηρίζει τα ράφια της ροπής του.
στα επόμενα τριάντα εννιά βήματα θα ξεκουραζόταν στον πέτρινο περίβολο, αριστερά στη συκιά.
κάθισε κι ήρθε το μέτωπο παράλληλα στη γη, σα σύννεφο που σκιάζει τη δική μας μεριά γης, εκείνες τις ημέρες που βρέχουνε τα μάτια όλες τις αιτίες της βαρύτητας.
δεν ήξερε πως έκλαιγε, γιατί είχε ανοίξει στη σελίδα είκοσι εννέα το βιβλίο με τα σύμβολα και πάσχιζε κάθε τόσο να ξεμπερδεύει τις σελίδες του από την παρουσία της 8ης πλευράς, που από μόνη της μια μέρα ξεχώρισε από τις υπόλοιπες και δήλωσε στη λαβή του στέρνου πως την λένε σελιδοδείκτη.
πώς γύρισε το μάτι του στην έξω ζωή και είδε τα χαλικάκια –με τόσο βάρος- να περπατούν ακίνητα στη σταγόνα της θλίψης του. το χώμα από κάτω τους μαλάκωνε κι εκείνα έπεφταν στην καμπύλη της ζεστής του αγκαλιάς, νομίζοντας πως η θέρμη ήταν δικό τους δημιούργημα, κλέβοντας το θόρυβο του ουρανού τους, τον μέσα του σεισμό.
να ‘τα πάλι τα συμπτώματα της αναφυλαξίας, κάθε τόσο έβγαζε το δέρμα του σημάδια,
ένα ω στον ώμο,
ένα κ στο μπράτσο,έ
να μ στην παλάμη,
ένα ι στην κνήμη,
ένα φ στον μηρό,
ένα π στο μέτωπο
και μια τελεία, να εδώ! στη μύτη!
μύρισε το τριαντάφυλλο κι αφού ο αυχένας μαστίγωνε τους τένοντες στη γη, ζωγράφισε πάνω στην ίριδα τη μορφή του, το έφτιαξε από βελούδο, το έβαψε πορφυρό, του χάραξε πολλές γραμμές και έφτιαξε εύθραυστους φύλακες, να προστατεύουνε ότι οι τυφλοί βλέπουνε πως ζει σ’ εκείνο το κενό, ενώ τα μάτια ζητάνε από τα δάχτυλα να τους ρίξουν, για να κρεμάσουν στην άγνοια, στο τίποτα τα βλέφαρα και να προσπεράσουν το φυλαχτό.
τους ονόμασε πέταλα και συζητούσε με τους φύλακες για ώρες, για το σχήμα που αφήνει η μορφή των δημιουργών.
ζήτησε χώρο λοιπόν…
ρίχνανε τα ζάρια με έναν έφηβο θρήνο που του ψιθύριζε τους μικρούς χρόνους του τριαντάφυλλου και έτριβε τα φτερά της η νεράιδα κοντά στ’ αυτί του και μαρτύρησε το μυστικό της, πως μαγικό είναι το ραβδί της μόνο για εκείνους που δεν πρόσεξαν, πως την αυγή το τριαντάφυλλο ήταν μπουμπούκι και στο γύρισμα του ήλιου ένας τέλειος ανθός.

-τι κάνεις σήμερα;
τον ρώτησε ο δόκτωρ Απορία
-βαραίνω το βάρος μου, ψέλλισε κι ακούστηκε σαν ενοχή που χτύπησε στο χώμα
-θα σου δώσω μια συνταγή, άρχισε σήμερα να μικραίνεις την ποσότητα της αλφαβήτα. Ξεχώρισε τα φωνήεντα και κράτα μόνο δύο σύμφωνα.
το διάβασμα μπορεί να μην αλλάξει ποτέ την ψυχή σου, αν δεν αποθηκεύεις τον κάθε λόγο σε χώρο που να τον φροντίζεις και να τον επισκέπτεσαι.
διάβαζε ένα – ένα τα βιβλία, ξανά, έτσι φεύγουν οι σελίδες τους αργά και πότε ποτίζουν μέλι το στομάχι και πότε αγκαλιάζουν σαν πέταλα τους πνεύμονες και την καρδιά.
αποθήκευσέ τους με τέτοιο τρόπο που η θέση τους στο χώρο να δίνει σχήμα στο κενό τους κι εκεί να πάλλεται η φωνή τους.
και μη τρέχεις, μη στριμώχνεσαι με τη ροπή σου, πάρε το χρόνο και σκάλισε στις αποστάσεις του την εστία σου, μέχρι να την κάνεις πλανήτη χωρίς σύμπαν, του ονείρου σου ανυπαρξία, αναρχία του προορισμού στην τάξη των προσανατολισμών.μετά κέρδισε την άλλη απόσταση της άλλης σου εστίας’
θυμήσου πως τα βιβλία ‘μιλάνε’ μες το χρόνο…
το κέντρο χτίζεται από τα σημεία του κύκλου ΄
...συνάντησε τους δημιουργούς του,
συντρόφευε τα πέταλα της προστασίας’
...λένε πως τρέχεις μες το χρόνο,
βιαστικά προς το τέλος, αναζητώντας την αιωνιότητα στην τελειότητα…

έφυγε με τα γράμματα στο δέρμα του έντονα και πλάγια.
μέσα απ’ όλα τα σύμφωνα επέλεξε το π και σ΄ένα όνειρό του είδε πως περπατούσε κάθετα στην πλάγια πλευρά του, ταξίδευε στην οριζόντια, κάθετα στην άλλη πλάγια, χάνοντας και βρίσκοντας ορίζοντες αφού έχασε τη λέξη αδύνατο’ δεν είχε μέσα π και είχε χρόνο όσο κι ένα τριαντάφυλλο.
τις νύχτες μουρμούριζε και κλυδωνίζονταν στο σακουλάκι του μ και όταν το φεγγάρι χλόμιαζε τραβούσε την ουρά του μ και έφεγγε το λαμπάκι των αστεριών.
τα μεσημέρια την γύριζε γύρω στο σώμα του και ζέσταινε τα κύματα του ανέμου στους ίσκιους των ονείρων του.
έμαθε να μιλάει με τον χρόνο, τον άφηνε βουβό και μοναχό του, με τις ώρες προστάτευε, φρόντιζε, σκάλιζε ότι κλείνονταν στη θρέψη των δαχτύλων του, έκανε τα χέρια του στήθη του νου του και μια αρμονία βύζαινε τα αποστάγματα των χυμών τους.

ήρθε ο θώρακας και στήθηκε θελκτικός και παιχνιδιάρης, χαμογελάσανε τα μάτια του και κάθε τόσο έτρεχε από το μήλο του αδάμ νέκταρ, κάθε που αναζητούσε τη ζωή στα γήινα, απτά ακούσματα κι οράματα και έπλεκε μαζί τους το χώρο που χωράει όλα τα άπιαστα με το ίδιο επώνυμο – με το επώνυμο ποίημα

αστερόεις

μαρτύρησε
μια προσευχή
-λύσε τη θρέψη
που περικλείουν τα χέρια σου
βοήθησέ με να χτίσω
τα χέρια σου εντός μου-

έπλεξε
τη σκέψη της γης
το κύτταρο που 'χει το χώμα
να πλασθεί
-ελπίζει-
πάλι
-να τριφτεί-
μετά το φόβο μπροστά στο διάσελο
που αγκαλιάζει
-στο έμπα των κλείθρων σου-

τη ύπαρξη που υποπτεύεσαι
.

στηριζεις με τις λεξεις τα μελη σου

έχω έναν ήλιο, πολυλογά, δεν ξέρει λέξεις που να μυρίζουνε σήψη, κι όταν τις ακούει δεν χαμηλώνουνε τα κεριά του, γιατί είναι σαν παιδί που δεν έμαθε ακόμη όλες των ανθρώπων τις παραιτήσεις.

έχω βρει στο άγγιγμα των πλευρών μου μια ακτή με βράχια, που στρογγυλεύουνε στο πέρας τους και λαξεύουν μια κοιλιά.

σαν ήρθε και στάθηκε από πάνω της, κλαίγανε νερό τα ακρολούκια και η πλευρά της προς τη θάλασσα ήταν πράσινη και γλυφή, υγρασία και κρύο και αγάπες με τις πολύχρωμες ομπρέλες τους, προστατεύουνε τους ουρανούς από τους κόκκους μιας χιλιάδας σταγόνας, με κύμα τους φόβους, που σπάνε κομμάτια κρύσταλλα στο θόρυβο του κύματος που σκάει στο κέλυφος των ονείρων.

και τα όνειρα φυλακή, ανάποδα και στριμωγμένα.

και έκαιγε και έκαιγε και γίνανε οι ακτές πιο άγριες και θερμές και κάθε που σκάει το κύμα, ατμοί θολώνουν το σώμα και μια θέρμη από το στέρνο, μπλέκει το κλάμα στη θάλασσα.
και τώρα στεγνά βράχια, μήτρες και γέννες, μια απλωσιά λευκής αρμύρας, τρόμος πρωινού από πρωτόγνωρο φως.

φωνές κρατημένες στα σεντόνια, το ‘να δεμένο με το άλλο, ένας πάνινος δρόμος προς τον ουρανό, καλούνε τις νεράιδες να χτίσουνε ναούς και άγγελοι φλερτάρουν τα γράμματα, σπόροι του μέλους μου, προς το κενό.

και έρχονται οι απαντήσεις, ταχυδρόμοι τα καλάθια που κουβαλάνε φωτιά και χρυσό.

πάρε πίσω τις λέξεις σου που έμαθες να στηρίζεις το ιδιόρρυθμο άκρο σου και λέγε όσα βλέπουν τα μάτια σου στις ασημένιες στοές, εκεί πίσω, στο άπειρο που γεννιούνται οι αντανακλάσεις του καθρέφτη όλων, άστο να παλεύει λαβωμένο σαν βέλος κρυμμένο σ’ένα γράμμα που στοχεύει το θάνατο μιας μνήμης δανεικής.

στηρίζεις με τις λέξεις τα μέλη σου.

τη νέα γλώσσα που μαθαίνεις νομίζω πως την είδα να γδέρνεται στους δρόμους, μ’ ένα λεξικό ν’ αναζητά τη λύσσα της αρπαγής, συνώνυμα το φως και ο θάνατος των δανείων, για να μου μεταφράσω
την αγάπη μου. και ξεχειλίζει ο όγκος απ’ το στέρνο μου

οδός νικήτα ράντου, νικόλας κάλας

Οδός Νικήτα Ράντου

Σμίξαν τα κορμιά, πέφτει το προσωπείο

για να φανερωθούμε δίχως Εγώ

χάριν ασκήσεως αποβιβάσαμε το πάθος

νέες διαστάσεις ίσως να βρεθούν

'Επιβολή κι υποβολή. Ακτινοβολεί

η διγλωσσία. Μα τον κύνα!

Τι σημασία έχει το πόθεν ξεκινήσαμε;

Κάποιος θα ξαναρχίσει το "πρώτη φορά"με δισταγμούς και δυσκολίες άλλες.

Οι ρόλοι μεταβάλλουν τις ορέξεις.

Πέντε δεκαετίες εξαλείφονται απόψε

πού ατενίζω την άλλη όψη

γνωστής μου βουνοσειράς

"Μόνος προς Μόνον" ποτές δεν έγινε ο λόγος μου

Βουνά και θάλασσες ανάφτουν εικόνες

Ταραχή τώρα καθρεφτίζεται στην ήρεμη λίμνη

Με το βλέμμα μου στραμμένο στο ακαθόριστο του μέλλοντος

από τις όχθες άλλης λίμνης κοίταζα τότες τοπία

του Νίτσε με το δικό μου Μάνφρεντ

Τώρα, πεπεισμένος πώς γνωρίζω τις "αλπεις

αφ' υψηλού παρακολουθώ απ' τη γενέτειρα

του Πλίνιου, το ρυθμό κυματοειδής κορυφογραμμής"

Ας αντανακλασθεί στα ύδατα του Como!

τα νέα κομίζουν την άνοδο λουσιτανών εργατών

Αιρέσεις λομβάρδων εργαζομένων

Νέα πού αξιούν ν' αναστατώσουντην επιφάνεια του στίχου.

θα την έχανε

…έχει λιμνάσει, για λίγο παραδόθηκε στο χώμα. κρότος, σειρήνες, βοή στους ήχους, βόμβες σκάνε μακριά και δίπλα της, σε χρόνο δεύτερο, μια στιγμή στη ζωή μια στον τρόμο.
δεν έχει τίποτα άλλο μες τα μάτια του, κιγκλίδωσε τα μαύρα μαλλιά της, τα δάχτυλα που μαρτυρούσαν πως ήταν ζωντανή στο πέταγμα του φόβου.
έσκασε μια! η ρουφιάνα δίπλα του και ήρθανε τα βλέφαρα και τα ματόκλαδα να βαρύνουν απ’ το χώμα, πηλός στην πρώτη του μαγιά, με τους κόκκους άλιωτους, κρούστα στο πρώτο πέρασμα. δεν έκλεισε τα μάτια, τα δάκρυα κατάλαβαν τον πόνο και το τσούξιμο.
απ’ τις θολούρες του πιάστηκε κι εκείνη και θόλωσε το θέλω της, σηκώθηκε και κινήθηκε σαν στόχος, με το κόκκινο μαντό της, φορεμένο, στο άσπρο της το τσίτι, να φουσκώνει στη λαθεμένη της περπατησιά. τα πόδια γυμνά, γδαρμένα και τα κοκαλάκια στα γόνατα να λικνίζουν προς τα μέσα, φωνάζοντας το βάρος των νιάτων της.
την πρόλαβε, την τράβηξε από το χέρι και την κράτησε μαζί του στο λαγούμι της προδοσίας τους.

χαμήλωσαν τα τσίνορα στη ζέστη του παλτού του και άσπρα τα χεράκια ξόδευαν όλη τους την δύναμη στο γδάρσιμο της τσέπης του, αδύναμα, στον ύπνο ενός φυγά.

πρόσεχε να ‘ χει στο λαιμό του το κεφάλι της,
να ‘ ναι το πρόσωπό του πάνω απ’ το δικό της,
με το χνούδι απ’ τα γένια του, να ρουφάει –χωρίς σχήματα κι εκφράσεις- τα λυμένα δάκρυα,
και τα χέρια του να δένουν την έννοια στους καρπούς.
έπλεξε το πόδι του πάνω απ’ το δικό της και τ’ άλλο το δικό της στον αστράγαλο του αλλουνού, σα λυμένη πλεξούδα.

τη σήκωσε αθόρυβα –μακριά μια αίσθηση-μια έλξη σύντροφος, στο θέλω του να στρίψει τα πλευρά του,
ν’ αλλάξει λίγο θέση,
να κινήσει σούρνοντας μόνο το ένα του το χέρι και λίγο τον ώμο του,
να στριμώξει, μια σταλιά, -ω ζωή μου-
χωρίς να την ξυπνήσει.

σούρουπο αγκαλιάστηκαν κι η αυγή έφερε πόνους στο στήθος της και κόμπους.
μια χαρακιά φως αρκούσε στους βολβούς της, αρκούσε για να δει απέναντι τα παιδικά παιχνίδια, βρόμικα στο χώμα.
το ένα χέρι της κούλας εδώ, στο σώμα της να εξέχει ένας πόρος για κεφάλι, δυο ποδαράκια χωρίς πέλματα κι ένα κορμί ολόκληρο, να κρατάει πάντα, ένα φορτηγό.

φοβήθηκε τον θάνατο.
ξανά.
την ξέπνοη χλομάδα, τα κίτρα μήλα, το γυαλισμένο μέτωπο.
γλίστρησε από την αγκαλιά του με τον τρόπο της γάτας, κορφώνοντας τη ραχοκοκαλιά.

τα πόδια μαντάλωσαν μονάχα και τα τράβηξε με θόρυβο.
μόνο τότε τον πόνεσε στο τέλος.
τόσο γρήγορα έφυγε, με το γύρισμα της σελίδας.

κοιτούσε πίσω -σαν έφευγε-το σώμα της, σαν να τον είδε όρθιο, με τα πόδια σε διάσταση, ρούζα τα μήλα, ζάρες να' τανε στο μέτωπο τα τόξα των φρυδιών, από το χαμόγελο στα μάτια, που κοίταε ψηλά, το θρόισμα του χαρτιού.

η δεξιά εικόνα είναι της quartier libre

(ευχαριστώ)

τζων κητς,απο τις επτα ωδες, ωδη σ'ενα αηδονι

''...ναι είπα τη λέξη ‘’ερημιά’’, κι αμέσως, σήμαντρα
πλήθος χτυπούν και πίσω με καλούν βιαστικά στην πικρή μοναξιά μου.
αντίο λοιπόν! ούτε κι αυτή η φαντασία δεν μπορεί
ώρα πολλή να ξεγελάσει, κι ας λεν’ πως ειν μια απατηλή θεά
αντίο! αντίο! το θλιμμένο τραγούδι σου ολοένα χλωμιάζει,
περνά, πάνω απ’ τα κοντινά λιβάδια, πάνω απ’ τα ήμερα ποτάμια.
λίγο χαιδεύει τις πλαγιές των λόφων, κι έπειτα πάει
να πεθάνει, σ’ένα χαντάκι της αντικρινής κοιλάδας…
αλήθεια, ένα όραμα ήταν ή μες στο φως
ονειρευόμουν; σβήνει σιγά σιγά κι η μουσική. δεν ξέρω.
ξυπνητός είμαι τάχα ή βυθισμένος στον ύπνο;''



ολόκληρο το ποίημα

α, πώς πονά η καρδιά μου! και μια απόκοσμη ζάλη
τυραννά το κορμί μου, σα να ‘πια, πριν λίγο, φαρμάκι
ή λες κι έχω αδειάσει μια κούπα μ’αφιόνι,
κι άξαφνα μες στα δώματα της λήθης χάθηκα.
ώμως, στ’ αλήθεια, δεν είναι ζήλια για τη θεϊκή σου μοίρα.
χαρά είναι, χαρά για την αμέτρητη ευτυχία σου.
ω συ των δέντρων η δρυάδα, με τα διάφανα φτερά,
μια παναρμόνια μουσική, αγκαλιασμένη με της οξιάς
το πράσινο, και τις τρεμάμενες σκιές. σ’ένα παντοτινό
τραγουδώντας καλοκαίρι, με το λαιμό σου έτοιμο να σπάσει.

ω, μα για τούτο τα’αεράκι που έρχεται απ’ τ’ αμπέλια,
γι’ αυτή την αιώνια δροσιά που αναδίδει η βαθιά σκαμμένη γη
για της μηλιάς, της κερασιάς, και της συκιάς τα δώρα,
για τους χορούς εκείνους, τα λυγερόηχα τραγούδια μέσα στην ευτυχία
του ήλιου – και την ψυχή μου ακόμη θα ‘δινα.
ένα ποτήρι γεμάτο από τη φλόγα του νοτιά
γεμάτο απ’ την αληθινή, την ξαναμμένη ιπποκρήνη
με χάντρες αφρισμένες κι αστραφτερές, χορεύοντας
ολόγυρα στα χείλη μου που καιν πορφυρωμένα,
α, πως λαχτάρησα να πιω, κι ευθύς μαζί σου να πετάξω
στα πιο βαθύσκιωτα δάση, κι όπου δε φτάνει μάτι ανθρώπου.

θέλω να διώξω μακριά, να λησμονήσω για πάντα
όσα ποτέ δε γνώρισες, μέσα στη θαλπωρή των φύλλων:
την κούραση, τον πυρετό, τον μαύρο πανικό μας,
εδώ, που οι άνθρωποι οι βαριόμοιροι αδιάκοπα στενάζουν
και τρέμουνε ολοζωίς, μπροστά, στα βάραθρα του χρόνου,
κι η νιότη, πριν να τη χαρείς, σα φάντασμα περνάει.
εδώ, που η σκέψη σ’αφορμές κι άγονες εικασίες αιώνια
πλανιέται, καθώς πέφτει σκοτάδι στα μισόκλειστα βλέφαρα.
κι η ομορφιά, για μια στιγμή, θα περάσει από κοντά μας,
μα τι κρίμα! κανείς να την κρατήσει δε βρήκε τη δύναμη.

θέλω να φύγω από δω, κοντά σου θέλω να πετάξω,
όχι με του διόνυσου το άρμα και τη συντροφιά,
αλλά με τα’άφαντα φτερά της ποίησης!
όσο κι αν απελπίζεσαι, κι αν μετανιώνει η σκέψη.
ω, επιτέλους να ‘μια κοντά σου. η νύχτα μελωδίες πλημμύρισε.
ψηλά, η σελήνη, μια βασίλισσα στο θρόνο της,
ολόγυρα της έχοντας τις αστρικές νεράιδες.
όμως εδώ, το φως τ’ αληθινό δε φτάνει.
μονάχα αυτό το λίγο, που απ’ τον παράδεισο γλίστρησε
και παράπεσ’ ανάμεσα στα μούσκλια και τ’ αχνά μονοπάτια.

ίσως, να μη μπορώ να διακρίνω τι λογής λουλούδια είναι στα πόδια μου
και ποιο απαλό θυμίαμα πλαγιάζει πάνω στα κλωνάρια.
αλλά μες στο μειλίχιο σκοτάδι, μαντεύω κάθε γλύκα,
που ο μήνας ο καλόκαρδος χαρίζει,
στη χλόη, στο θυμάρι, στης λεμονιάς τα δέντρα,
στη σφάκα την αγέρωχη ή στους ονειροπόλους μενεξέδες.
μα ναι, δεν είναι δύσκολο να ξεχωρίσω του μάη το πρωτότοκο
παιδί, εκεί βαθιά στα κατακόκκινα τα ρόδα,
που μέσα τους φωλιάζει της δροσούλας το κρασί
και μυριάδες έλυτρα αμέριμνα χορεύουν, τα βράδια του καλοκαιριού.

της νύχτας ακούω τα βήματα! και συλλογιέμαι πόσες φορές
τη γαλήνη του θανάτου δεν έχω ποθήσει!
με τρυφερά ονόματα τον κάλεσα, με γλυκύτατους ήχους.
αχ, ας έπαιρνε πια την πνοή μου στον αέρα!
ναι, απόψε καλύτερα, μου φαίνεται, θα ‘ταν να πεθάνω
εκεί κοντά στο μεσονύχτι, χωρίς κανένα πόνο,
ενώ εσύ θα σκορπάς τη μαγεία στων οριζόντων
τα πέρατα, με τέτοιαν έκσταση –θεέ μου!
α, να μπορούσα ν ’ακούω το τραγούδι σου, κι όταν θα ‘χω
ολότελα χαθεί. Όταν, λύνοντας τις πένθιμες τρίλιες σου,
ένας σβώλος χώμα, θα ‘μια εκεί κοντά.

ω, πλάσμα της χαράς, δεν ήσουν γεννημένο για το θάνατο!
οι ξαγριεμένες γενιές των ανθρώπων να σ’αφανίσουν δεν μπόρεσαν.
το ξέρω, αυτή η φωνή, που ακούω μες στην παράφορη νύχτα,
σε καιρούς παλαιούς θ’ακούστηκε μαγεύοντας βασιλιάδες ή παλιάτσους
κι ίσως το ίδιο αυτό τραγούδι να ‘χε σαν το ροδόσταμο σταλάξει
στη λυπημένη την καρδιά της ρουθ, που νοσταλγώντας
το σπιτικό της, μια μέρα, στάθηκε δακρυσμένη, στο κύμα των σταχυών
τις άχαρες θωρώντας ομορφιές, του ξένου τόπου.
κι είναι το ίδιο τραγούδι που, συχνά, το θαύμα
έφερν ‘ως τα παραθύρια, που άνοιγαν ξάφνου, πάνω
στην άγρια, τρικυμισμένη θάλασσα, πέρα εκεί
στις μακρινές, τις έρημες χώρες των νεράιδων…

ναι είπα τη λέξη ‘’ερημιά’’, κι αμέσως, σήμαντρα
πλήθος χτυπούν και πίσω με καλούν βιαστικά στην πικρή μοναξιά μου.
αντίο λοιπόν! ούτε κι αυτή η φαντασία δεν μπορεί
ώρα πολλή να ξεγελάσει, κι ας λεν’ πως ειν μια απατηλή θεά
αντίο! αντίο! το θλιμμένο τραγούδι σου ολοένα χλωμιάζει,
περνά, πάνω απ’ τα κοντινά λιβάδια, πάνω απ’ τα ήμερα ποτάμια.
λίγο χαιδεύει τις πλαγίες των λόφων, κι έπειτα πάει
να πεθάνει, σ’ένα χαντάκι της αντικρινής κοιλάδας…
αλήθεια, ένα όραμα ήταν ή μες στο φως
ονειρευόμουν; σβήνει σιγά σιγά κι η μουσική. Δεν ξέρω.
ξυπνητός είμαι τάχα ή βυθισμένος στον ύπνο;

rainer maria rilke, από τον βίο της μαρίας

...για τις άγκυρες της γήινης ελαφρότητας...

για ν'αντιληφθείς πως ήταν, τότε εκείνη,
πρέπει πρώτα να καλέσεις τον εαυτό σου
σ'έναν τόπο όπου κολώνες συγκρατούν
την οροφή του εντός σου
όπου σκάλες νιώθεις κι επικίνδυνα αψίδες
γεφυρώνουν τα βάραθρα ενός ένδου χώρου
χτισμένου με τέτοια προσοχή
που πλέον δεν μπορείς ούτε μια πέτρα του να φύγεις
γιατί θα σωριαστείς
κι όταν τόσο ευρύχωρος καταστείς,
κι όλα εντός σου γίνουν πέτρα,
τοίχος κι ανήφορος και θόλος και προοπτική,
δοκίμασε και με τα δυό χέρια
το μέγα παραπέτασμα, που κρέμεται μπρος στη μορφή σου,
να παραμερίσεις λίγο: εκεί η λάμψη υψηλών αντικειμένων,
εκεί εμποδίζεται η ανάσα κι η αφή.
παλάτια ορθώνονται μέσα από άλλα παλάτια,
σκάλες ξεχύνονται ολοένα πιο πλατιές μέσα απ’ τις κουπαστές
και πάνω ξεπροβάλλουν
σε κράσπεδα, που η θέα τους και μόνο σε ζαλίζει.
κι ακόμη: σύννεφα καπνού απ’ τα λιβανιστήρια
θολώνουν το σχήμα κάθε κοντινού
το απώτατο όμως, κάθετα, με τις αχτίδες του εντός σου σημαδεύει
κι αν τώρα φλόγας όστρακο διαφανή λάμψη τρεμοπαίξει
πάνω σ’ενδύματα που αργά πλησιάζουν:
πώς αυτό θα το αντέξεις;
εκείνη όμως έφτασε και σήκωσε το βλέμμα σε όλα αυτά: να δει
(ένα μικρό κορίτσι ανάμεσα σε γυναίκες, ένα παιδί)
κι ήσυχη ανέβηκε, γεμάτη αυτοπεποίθηση,
προς μια πολυτέλεια που σάλευε αυτάρεσκα:
τόσο βαθιά είχε φυτευτεί ο έπαινος στην καρδιά της
και είχε πλέον υπερβεί τα έργα των ανθρώπων.
κι ευφρόσυνα στα εσώτερα σημεία παραδίδονταν:
οι γονείς νομίζουν πως την καθοδηγούσαν,
κι ο αρχιερέας, απειλητικός με το κόσμημα στο στήθος,
φάνηκε να την υποδεχτεί: μα εκείνη τα χέρια άφησε
κι έτσι μικρή διάβηκε μεσ’ απ’ το πλήθος
για τη μοίρα, που την περίμενε ήδη,
ψηλότερη από την στοά, κι από τον ναό πιο βαριά.

δραπετες

οι φωτίτσες των κεριών
η γλώσσα
στις πλανόδιες συμφωνίες του λόγου
σπέρμα των χρωμάτων του
πρίν γίνει χρώμα στην πένα των σημείων
επιστρέφει
μια φλόγα πριν
κάψει τις διάφανες πραγματικότητες
που ασφυκτιούν στο θόλο των οστών
λέγεται
πως δραπετεύουν
από μαρμάρινες αφές
σαν άγγιγμα στα μάγουλα
πυριτίων εραστών
γλυπτά ατέρμονης κίνησης
ανάσα πρόσκλησης αγωνίας
να δραπετεύσουν από το φιλί

ρουμί,μικρο απανθισμα απο την ποίησή του 1

∞
ρουμί (1207-1273)-
και βέβαια σπάνια μίλαγαν λόγω της σοβαρότητας του κινδύνου του μυστικού που γνώριζαν.
το μυστικό της αγάπης αν ειπωθεί ανέμελα πάνω σε θυμό παίρνει μια σπαθιά χιλιάδες κεφαλές! ένα λιοντάρι αγάπης νέμεται τη βοσκή της ψυχής καθώς το γιαταγάνι αυτού του μυστικού πλησιάζει. είναι ένας θάνατος καλλίτερος από χίλιες ζωές.
στην πραγματικότητα αυτό ζητά κι η εξουσία στον κόσμο αυτή την ανημπόρια.
[…]
ο θεός ξέρει τι είπανε! λέγανε λόγια ανείπωτα στη γλώσσα των πουλιών.


[Max Ernst.
Approacing Puberty or The Pleiads 1921]

∞
εφτά αιώνες μετά το θάνατό του, ο τζελαλουντίν ρουμί [...] μοιάζει να μας περιμένει στο τέλος της ιστορίας και του χρόνου [...] οι τρόποι του ήταν η ποίηση και ο χορός με την μουσική [...] τον χορό του, τον στροβιλισμό, τον άλλο τρόπο του, εύκολα τον λογαριάζει κανείς σαν τον χορό που δεν θα ξεπεραστεί ποτέ. ποιός βαριέται να κοιτάξει μια φλόγα ζωντανή, ένα κερί που καίει; ποιό σχήμα τελειότερο απ 'τον κύκλο και πώς ν' αντισταθεί κανείς στη μέθη της σούφικης μουσικής;
σημείωμα απόδοση βίκος ναχμίας εκδόσεις ντέφι 2002

∞
ρουμί (1207-1273)-
τι τύχη ν’ακούσουμε τα πνευστά του χορού
να’ ρχονται καταδώ! λάμπει το δάπεδο.
το τραπέζι φτιαγμένο στην αυλή.

θα πιούμε όλο το κρασί απόψε
γιατί είναι εδώ η άνοιξη. εδώ είναι.
είναι μια θάλασσα που φουσκώνει. είμαστε σύννεφα πάνω απ’ τη θάλασσα
ή μόρια ύλης
μέσα στον ωκεανό όταν ο ωκεανός λάμπει από μέσα.
ξέρω ότι έχω μεθύσει όταν πιάνω την κουβέντα του ωκεανού.

θες να σ’ανοίξω το φεγγάρι στα δυο
με μια ριξιά;

∞
ρουμί(1207-1273)-
άσε το γελαστό σου πρόσωπο να γελάει.
σαν το φεγγάρι που ποτέ δεν γεννήθηκε αλλά
κι αν είχε γεννηθεί
θα ‘ταν γελώντας!
ο ιωσήφ υψώθηκε στις θέσεις τις ψηλότερες ολόκληρης αιγύπτου.
άκου το γέλιο από εκεί μέσα!

κλειδωμένες διπλόθυρες τις ανοίγει ο αέρας.
νερά τρέχουν. αρπάζει η φωτιά. ο άνεμος ξεσπά!
το χώμα της άνοιξης σηκώνει μικρό δάχτυλο.
είναι όλο γέλια.

±
e.e.cummings (1938)-
ας είναι η καρδιά μου πάντα ανοιχτή στα μικρά
πουλιά που είναι τα μυστικά της ζωής
ότι κι αν τραγουδούν είναι καλύτερο από το να γνωρίζεις
κι αν οι άνθρωποι δεν θέλουν να τα’ ακούσουν οι άνθρωποι είναι γέροι

ας περιδιαβαίνει το μυαλό μου πεινασμένο
και άφοβο και διψασμένο και εύπλαστο
ακόμη κι αν είναι κυριακή ας έχω άδικο
γιατί όποτε οι άνθρωποι έχουν δίκιο δεν είναι νέοι

κι ας μην κάνω εγώ τίποτα χρήσιμο
κι ας αγαπώ εσένα περισσότερο και από αληθινά
δεν έχει υπάρξει ποτέ κάποιος τόσο ανόητος που να μην μπορεί να
τραβήξει όλο τον ουρανό πάνω του μ’ ένα χαμόγελο


+
rainer maria rilke
ελεγείες του ντουίνο
πέμπτη ελεγεία(1923)-
όμως, να, χώνεται μες στο κορμί σου αυτός που ολοκληρωτικά σβήνει ένα τέτοιο ντροπαλό, μόλις και δοκιμασμένο, πρόσωπο…
αφού και πάλι ο μέσα σου άντρας χτυπά τα χέρια έτοιμος για το άλμα,
και το κάψιμο εκείνο στις πατούσες προλαβαίνει την απαρχή του,
πριν καν τη νιώσεις, τον πόνο εκείνο στο πλάι της πάντα
αφηνιασμένης σου καρδιάς,
με λίγα δάκρυα σωματικά, που αργοκυλούν στα μάτια σου.
παρ ‘όλα αυτά, έτσι στα τυφλά,
να, το χαμόγελο…

ω αυτό το μικρολούλουδο βοτάνι πάρε το, δρέψε το, άγγελε!
κάνε ένα βάζο και φύλαξέ το! βάλ ΄το ανάμεσα σ ‘εκείνες τις χαρές
που ακόμη δεν άνθησαν για μας! ύμνησέ το
μέσα σε υδρία χαριτωμένη, με την ανθισμένη
κι ορμητική επιγραφή: subrisio saltat -το χαμόγελο πηδά-

ρουμί,μικρο απανθισμα απο την ποίησή του 2

∞
ρουμί (1207-1273)-
με την ιερότητα που βγάνεις και που μας περιγράφεις
γύρνα μας τα πάνω κάτω να μάθουνε οι άλλοι
ότι είσαι εδώ. κουραστήκαμε απ’ την κρυφή χαρά
ντροπαλοσύνη και ντροπή συνάμα.

οι λόγοι μιας εγκράτειας φεύγουν πετούν σαν περιστέρια.
μιλάς τη λεπτή αλήθεια σου σε σύναξη άδειων προσώπων.
συχνά όμως βρίσκει κάποιος ξαφνικά μέσα στις στάχτες κάτι.

μα γιατί μιλάω; εσύ ξέρεις τι συμβαίνει.

[Max Ernst. Of This Man Shall Know Nothing]

απλά πες το.
πέρνα γύρω στον καθένα και βάλε μας κρασί
άδειασέ μας το κεφάλι από τη μελιτζάνα φρικασέ.

±
ν.εγγονόπουλος
μην ομιλειτε εις τον οδηγον (1938)
αλβανοί χορεύοντες σκέπτονται να στρέψουν προς νέες
διευθύνσεις τις ενέργειές τους, εις τρόπον ώστε τα παιδιά να
μην καταλάβουν τίποτες από τις πικρίες και τας απογοητεύσεις
της ζωης.

- να μην καταλάβουν τίποτες πριν από τον καιρό τους.-

πάντως οι σκέψεις αυτών των αλβανών δεν περνούν πέρα από τους σκαρμούς των παραθύρων. κι’ αυτό διότι ιταλός τις, ακούων εις το όνομα γουλιέλμος τσίτζης, και επαγγελλόμενος τον επιδιορθωτή πνευστών οργάνων, προσπαθεί να εξαπατήσει τους μελλονύμφους, εφαρμόζων
σε παλαιού συστήματος ραπτομηχανήν σίγγερ τέσσερα χουνιά, εκ των οποίων τα δύο γυάλινα και τ’ άλλα δύο καμωμένα από ένα οποιονδήποτε μέταλλο. να μην ταραχθεί κανείς: η εικών αύτη είναι η μόνη που εβοήθησε τον αποθανόντα αόμματο φαροφύλακα
να ανακαλύψη το μυστικόν του φρέατος.

∞
[…]
ο ρουμί γεννήθηκε στο μπαλκ(χ) περίφημη πόλη για την ομορφιά της στην επαρχία του χορασάν της περσίας το 1207 ή ίσως λίγο νωρίτερα. […] πεθαίνει στις 17 δεκεμβρίου του 1273.[…]
τελικά εγκαθίστανται στη σελτζούκικη πρωτεύουσα της ανατολίας, ικόνιο ή τοτινό ρουμ, εξ ου και ρουμί.κέντρο κοσμοπολίτικο στη δυτική άκρη του δρόμου του μεταξιού. εδώ ο σουλτάνος προσφέρει προστασία και το αντίστοιχο μιας έδρας θεολογίας στο σεβάσμιο πατέρα του βαλάντ που θα διαδεχθεί μετα το θάνατό του λίγο αργότερα ο ρουμί στα είκοσι τέσσερά του χρόνια. σύντομα θα φύγει για το χαλέπι, πολιτιστική πρωτεύουσα της εποχής και τη δαμασκό για εφτά χρόνια σπουδών. θα επιστρέψει στη θέση που τον περιμένει στο ρουμ. […]
σημείωμα απόδοση βίκος ναχμίας εκδόσεις ντέφι 2002

ρουμί,μικρο απανθισμα απο την ποίησή του 3

∞
ρουμί (1207-1273)-
η ανάμνηση του προσώπου σου
μου απαγορεύει να σε δω.
η ανάμνηση παλιών φιλιών
μου απαγορεύει το φιλί.
τέτοια γλύκα να μας χωρίζει!

[Max Ernst. The Phases of the Night. 1946.]

κρουστά φέρνει ο άνεμος
σφυγμό καρδιά μου.

μου ΄χεις πάρει τόσο το μυαλό
που η απουσία σου με πυρώνει.
μη ρωτάς
‘’μη…’’
μη μου απαντάς
μη ρωτάς γιατί αυτό με μαγεύει.

±
e.e.cummings (1926)
σε πείσμα κάθε πράγματος
που αναπνέει και κινείται, αφού ο όλεθρος
(με λευκά μακρύτατα χέρια
συγυρίζοντας κάθε πτυχή)
θα λειάνει εντελώς τα μυαλά μας

-προτού αφήσω την κάμαρά μου
γυρίζω,και(σκύβοντας
μέσα από το πρωί)φιλάω
αυτό το μαξιλάρι, αγαπημένη μου
όπου τα κεφάλια μας έζησαν και υπήρξαν.

+
κ.π.καβαφης
επέστρεφε (1905,1915)
επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθηση επέστρεφε και παίρνε με-
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ ‘επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ ‘αισθάνονται τα χέρια σαν ν ‘αγγίζουν πάλι.
επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται…

+
κ.π.καβαφης
θυμήσου, σώμα… (1916,1918)
σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ ‘εκείνες τις επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες τα μάτια φανερά,
κ ‘ετρέμανε μες στην φωνή – και κάποιο
τυχαίο εμπόδιο τις ματαίωσε.
τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στις επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες – πώς γυάλιζαν,
θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν
πώς έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

∞
όμως, αγιογράφοι, σχολιαστές και θρύλος ανάκατα μας λένε ότι όλα αυτά αλλάζουν όταν σ ‘αυτήν την ηλικία συναντά τον σαμς. έναν περιπλανώμενο δερβίση από την ταυρίδα, που περιφρονούσε την λόγια παράδοση της εποχής. μας λέει λοιπόν ο αγιογράφος του ρουμί, ο αφλακί, ότι το μόνο που ζήταγε ο σαμς έως τότε από τον θεό ήταν να του γνωρίσει ένα δικό του άγιο πραγματικό και για αντάλλαγμα θα έδινε την ίδια τη ζωή του. η συνάντησή τους μεταμορφώνει τον ρουμί από ιεροδιδάσκαλο στον μεγαλύτερο μυστικό ερωτικό ποιητή του ισλάμ.[…]
αποκαλυπτικά συχνά σε παραληρηματική κατάσταση και με την βοήθεια του γραφιά του ο ρουμί θα συνθέσει ένα μοναδικό ποιητικό ποταμό σαράντα έξι χιλιάδων στίχων, το ‘’ματναβί’’, που στο μουσουλμανικό κόσμο αναγνωρίζεται σαν ‘’δεύτερο μόνο προς το κοράνι’’.
σημείωμα απόδοση βίκος ναχμίας εκδόσεις ντέφι 2002

ρουμί,μικρο απανθισμα απο την ποίησή του 4

∞
ρουμί (1207-1273)-
μ ‘ένα ποτήρι στο χέρι πέφτω τσακίζομαι
ξανά ορθός σαλεμένος ζαλίζομαι
πέφτω καταστρέφομαι.
δεν είμαι πια εδώ
κι όμως εδώ είμαι στέρεος νηφάλιος!

προχώρα αν και δεν υπάρχει προορισμός.
μην προσπαθείς να καταλάβεις αποστάσεις

[Max Ernst. Colorado of Medusa. 1953.]

δεν είναι στ ‘ανθρώπινα τα μέτρα.
κινήσου εντός όχι όμως όπως το θέλει ο φόβος σου.

το ρόδο γελά που το κοιτώ επίμονα.
διαρκώς αναρωτιέμαι τι είναι ρόδο.
σε ποιόν ανήκει.
ότι κι αν σημαίνει αυτό.

∞
…στο μεταξύ ένας λιόντας πολέμαγε μ ‘ένα λύκο…

±
rainer maria rilke (1875-1926)
ρόδο, ώ αντίφαση αγνή, ηδονή,
κανενός ο ύπνος να μην είσαι κάτω από τόσα
βλέφαρα


∞
[...]με όλη την ελευθερία της προσέγγισης δοκίμασα να κρατήσω τον κώδικα της μυστικής ποίησης, όσο τον αναγνώρισα, ανέπαφο.[…]
η ενασχόλησή μου με τον ρουμί είναι ήδη αρκετών χρόνων σαν αναγνώστη. κάποια στιγμή είχα την ιδέα για τη δημιουργία ενός θεατρικού θεάματος με αυτά τα ποιήματα. είναι λοιπόν αυτά τα μεταφράσματα, ποιήματα και παραβολές, το υλικό για μια παράσταση επιλεγμένα αυθαίρετα και χωρίς σειρά, συχνά μόνο μέρη ενός μεγαλύτερου συνόλου και με στόχο να εξυπηρετήσουν μια θεατρική μεταφορά.[…]
σημείωμα απόδοση βίκος ναχμίας εκδόσεις ντέφι 2002

ρουμί,μικρο απανθισμα απο την ποίησή του 5

∞
ρουμί (1207-1273)-
ένας μαύρος ουρανός μισεί τη σελήνη. αυτό είμαι το σκοτεινό
τίποτα. μισώ αυτούς που ‘ναι στην εξουσία.
με καλούνε από το δρόμο να ‘ρθω μέσα
αλλά βρίσκω μια δικαιολογία.
τώρα τα ‘χω με το δρόμο.
αγάπη δε χρειάζομαι. ας με τσακίσει κάτι.

[Max Ernst. Lone Tree and United Trees.1940.]

ο καθένας τι περνά δε θέλω να το ξέρω.
τις άφησα τις ευκαιρίες για πλούτη και για θέσεις.
δεν τα ζητώ.

είμαι κομμάτι σίδερο στον μέγιστο μαγνήτη αντιστέκομαι.
το κεχριμπάρι τραβάει τ ‘άχυρα. αυτό μ ‘εξαγριώνει.
είμαστε σωματίδια στροβιλιζόμαστε εδώ πέντ ‘έξι από μας.
τι σημαίνει πέντε ‘έξι;
εχω θυμώσει με το θεό.

δεν καταλαβαίνεις αν είσαι έξω απ ‘το νερό.
μοιάζεις του ήλιου; σιχαίνομαι τις ομοιότητες.

∞
ρουμί (1207-1273)-
μέσα σ ‘αυτήν την νέα αγάπη πέθανε.
ο δρόμος σου αρχίζει στην άλλη μεριά.
γίνε ο ουρανός.
πάρε μιαν αξίνα στον τοίχο της φυλακής.
δραπέτευσε.
περπάτα σαν ξαφνικά νιογέννητος στα χρώματα.
καν ‘το τώρα.
σε προστατεύει σύννεφο πυκνό.
γλίστρα στο πλάι βγες έξω. πέθανε
και μείνε ήσυχος. η ησυχία είναι σημάδι βέβαιο
ότι έχεις πεθάνει.
η παλιά σου η ζωή ήταν μια διαρκής παλαβή
απόδραση από την ησυχία.

το γεμάτο φεγγάρι
βγαίνει τώρα αμίλητο.

±
sylvia plath
το κυπαρισσι και το φεγγαρι (1965)
αυτό είναι το φως του νου, ψυχρό και πλανητικό.
τα δέντρα του νου είναι μαύρα. το φως κυανό.
το χορτάρι αποθέτει τη θλίψη του στα πόδια μου σαν να
ήμουν θεός,
αγκυλώνοντας τους αστραγάλους μου και μουρμουρίζοντας για
την ταπεινότητά του.
αιθαλώδης, αλκοολούχος ομίχλη κατοικεί σ ‘αυτό τον τόπο
που χωρίζεται από το σπίτι μου με μια σειρά επιτύμβιες στήλες.
από εδώ ο δρόμος δε σε βγάζει πουθενά.

η σελήνη δεν είναι πόρτα. είναι ένα πρόσωπο αυτοτελές,
λευκό σαν άρθρωση και φοβερά ταραγμένο.
σέρνει πίσω της τη θάλασσα σαν σκοτεινό έγκλημα είναι σιωπληλή
με τη χαίνουσα έκφραση της απόλυτης απελπισίας. εδώ μένω.
δυό φορές την κυριακή, οι καμπάνες αιφνιδιάζουν τον ουρανό-
οχτώ μεγαλοπρεπείς γλώσσες επιβεβαιώνουν την ανάσταση.
στο τέλος, νηφάλια σημαίνουν τ ‘όνομά τους.

το κυπαρίσσι τείνει προς τα πάνω. έχει σχήμα γοτθικό.
τα μάτια υψώνονται ακολουθώντας το και βρίσκουν τη σελήνη.
η σελήνη είναι η μητέρα μου. δεν είναι γλυκιά σαν την παναγία.
τα γαλάζια της ενδύματα ελευθερώνουν μικρές νυχτερίδες και κουκουβάγιες.
πώς θα ήθελα να πιστέψω στην τρυφερότητα-
το πρόσωπο του ειδώλου, μαλακωμένο από το φως των κεριών,
γέρνει ειδικά επάνω μου τα αγαθά του μάτια.

έχω πέσει από πολύ ψηλά. σύννεφα ανθίζουν
γαλάζια και μυστηριώδη πάνω από το πρόσωπο των αστεριών.
μες στην εκκλησία, οι άγιοι θα είναι όλοι γαλανοί,
αιωρούμενοι με τα εύθραυστα πόδια τους πάνω από τα κρύα στασίδια,
τα πρόσωπα και τα χέρια τους άκαμπτα από την αγιοσύνη.
η σελήνη δε βλέπει τίποτα απ ‘αυτά. είναι φαλακρή και άγρια.
και το μήνυμα του κυπαρισσιού είναι η σκοτεινιά –η σκοτεινιά
και η σιωπή.


∞
χρωστάω άπειρη ευγνωμοσύνη στους φίλους που μου έδωσαν κουράγιο από το ξεκίνημα των πρώτων μεταφράσεων εκτός των άλλων και για την ανεπανάληπτη απόλαυση που βρήκα στη συνέχεια γνωρίζοντας καλύτερα αυτήν την ποίηση. τα σχόλια και οι διορθώσεις τους ανεκτίμητες […]

κι όσοι μου χαρίσανε έστω μια λέξη
σημείωμα απόδοση βίκος ναχμίας εκδόσεις ντέφι 2002

ρουμί,μικρο απανθισμα απο την ποίησή του 6

∞
ρουμί (1207-1273)-
έχω ακούσει πολλά ‘’κάνε το ‘να κάνε τ ‘άλλο΄΄ ‘’ξεκαβάλα΄΄
πριν ακόμα βρω το δρόμο.
‘’πήγαινε εδώ’’ και ‘’πάμε εκεί’’ προτού καν στήσω τα σκηνή μου.
αρκετά.
παράταμε με αυτά τα ‘’πήγαινε-έλα!’’.

[Max Ernst. The Whole City.1935.]

θα φτάσω άραγε στο φεγγαρόσχημο
αλώνι πριν πεθάνω; αισθάνομαι ευλογημένος
σ ‘αυτή την περιπλάνηση μέσα στον ήλιο αγάπης
αλλά το δρόμο δεν τον διακρίνω.
ξέρω πως είναι κάπου εδώ
αλλά δε βλέπω τη δικαιοσύνη ή την ειρήνη του.

ζητάω λόγο από τον άνεμο.
ψάχνω μες ‘στα πηγάδια του φεγγαριού το σχήμα.
η δίψα μου ανεβαίνει
κήπος τον αύγουστο.

μαθαίνω όμως γρήγορα
όπως ο ίδιος τόπος την άνοιξη
είναι πάλι έκπληκτος μ ‘αυτό που συντελείται
σε μιαν ακρούλα γης.

±
e.e.cummings (1931)
κάπου δεν έχω ποτέ ταξιδέψει,πρόθυμα πέρα
από κάθε εμπειρία,τα μάτια σου έχουν τη σιωπή τους:
στην πιο εύθραυστη χειρονομία σου υπάρχουν πράγματα που με
περικλείουν,

ή που δεν μπορώ ν ‘αγγίξω γιατί είναι πολύ κοντά

η παραμικρή σου ματιά εύκολα θα με ξεκλειδώσει
αν και έχω κλείσει τον εαυτό μου σαν δάχτυλα,
ανοίγεις πάντα πέταλο το πέταλο τον εαυτό μου όπως ανοίγει η άνοιξη
(αγγίζοντας επιδέξια,μυστηριακά)το πρώτο της τριαντάφυλλο

ή αν η ευχή σου είναι να με κλείσεις,εγώ και
η ζωή μου θα παύσουμε πολύ ωραία,ξαφνικά,
όπως όταν η καρδιά αυτού του λουλουδιού φαντάζεται
το χιόνι προσεκτικά παντού να πέφτει

τίποτα απ ‘όσα πρόκειται ν ‘αντιληφθούμε σ ‘αυτό τον κόσμο δεν
ισούται με τη δύναμη της έντονης ευθραυστότητάς σου:η υφή της οποίας
με υποβάλλει με το χρώμα των τόπων της,
ερμηνεύοντας τον θάνατο και το παντοτινό με κάθε ανάσα

(δεν ξέρω τι είναι αυτό σε σένα που κλείνει
και ανοίγει μόνο κάτι μέσα μου καταλαβαίνει
ότι η φωνή των ματιών σου είναι βαθύτερη απ ‘όλα τα τριαντάφυλλα)
κανείς,ούτε η βροχή ακόμη,δεν έχει τόσο μικρά χέρια

+
ν.εγγονόπουλος
το καραβι του δασους
μην ομιλειται εις τον οδηγον (1938)
ξέρω ότι
[...]
αν ήτανε δυνατό
ν’ αντικαταστήσω
τα ιερά σάβανα
της φωνής μου
με την αγάπη
που έχει
μια μεταφυσική μουσική κόρη
για τις μαύρες ομπρέλες της βροχής

ίσως τότες
μόνο τότες
θα μπορούσα να πω
τα φευγαλέα οράματα
της χαράς
που είδα κάποτες
―σαν ήμουνα παιδί―
κοιτάζοντας
ευλαβικά
μέσα στα στρογγυλά
μάτια
των πουλιών

+
ν.εγγονόπουλος
η ύδρα των πουλιών
μακρυνές συναυλίες, οπάλινες σπίθες, του πρώτου σπιτιού μας μέσ’ στη λαύρα του θέρους,
στης γης του πυρός την αέναη θήρα, στους κάμπους, στα δάση, στα ουράνια,
θ’ ασπασθώ απαλά της εικόνος τα χείλη, θα χαρίσω ελπίδες σ’ αχιβάδες και κάστρα
που βουβά παραστέκουν σ’ όσ’ αγγίζουν οι μοίρες, κι όταν δύουν στα πεύκα των ειδώλων φεγγίτες
αυλακώνουν μ’ αλόγατα ξύλινα χαμοκέδρου θωπείες,
θεωρίες σεπτές μυστικών δεινοσαύρων, στων νερών τις πλεκτάνες που τα ζώσανε κύκνοι,
μαύροι κύκνοι, γαλάζιοι, όλο ιδέα, και πόθο που λες πάει να σβύση κι αποτόμως γυρεύει
ν’ ανεβή πιο ψηλά, να γκρεμίση, να σπάση, παραθύρια ν’ ανοίξη, να φωνάξω, να κλάψη,
να ρημάξω, ν’ αράξη, να σκιστή, να χαράξω στο χαλκό πιο βαθειά, πιο βαθειά,
περιστέρια, λιοντάρια, των μαλλιών της τη νύχτα, του στρατιώτου το όπλο, τ’ αρβανίτικο χώμα,
κι όπου φτάση, αν φτάση, φαντασία μετάλλου, λόγια που είπα η πυθία σε ανύδρους εκτάσεις,
τροπικούς και πηγάδια θα διαβή, ως να φέξη η αυγή η πλανεύτρα μ’ άυλων κούρδων κραιπάλη,
ν’ αγοράση κιθάρες που μου πνίγουν τα μάτια, ως να σύρω τα πέπλα που κρατά η σελήνη,
στη μορφή μου να δέση τη μορφή των πουλιών.

ρουμί,μικρο απανθισμα απο την ποίησή του 7

∞
ρουμί (1207-1273)-
μείνε μ ‘αυτούς που βοηθούν την ύπαρξή σου.
μην κάθεσαι μ ‘αδιάφορους ανθρώπους
που βγάζουν απ ‘το στόμα κρύα ανάσα.
όχι αυτά τα σχήματα τα φανερά
βαθύτερη είναι η δουλειά σου.

πέτα σβώλο χωμάτινο και θα γενεί κομμάτια.

[Max Ernst. Oedipus Rex. 1922.]

αν τα πετάξεις δεν προσπαθείς
κι έτσι να γίνεις κομμάτια
θα σε κομματιάσει ο θάνατος
πολύ αργά για ότι θα γινόσουν.

τα φύλλα κιτρινίζουν. το δέντρο απλώνει ρίζες καινούριες
τις πρασινίζει.
τι χαίρεσαι σε μιαν αγάπη που σε κιτρινίζει;


±
κ.π.καβαφης
οσο μπορεις (1905, 1915)
κι αν δεν μπορείς να κάνεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες την πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ ‘εκθέτοντάς την,
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

προβες

1. θέλω να ταξιδέψω εκεί που φυλάσσονται όλα
και δως μου ότι αντέξω
φτάνει το βάρος του να ‘ναι ασύλληπτο
και τώρα εδώ
πάλλοντας το χέρι μου
την ανάσα μου ζυγιάζω



2. η μνήμη είναι εικόνα
ο ήχος την αναζητά ξανά σ’ ένα σχήμα αλλιώτικο
στου βιολιού που δέρνονται τα κρίματα
με τα ίχνη της ξυπολιέται στον αέρα
σαν ο λόγος την έκανε ανάμνηση, ξωθιά
…μην ακούσεις
μην πεις
γι΄αυτήν…
έχω το όπλο της θνησιγονίας
και οι λέξεις μ΄ αποκρίνονται για λίγο



3. άφησέ με να ταξιδέψω στις τελείες
που δεν έχουν χώρο
αλλά ο χρόνος τους είναι μικρότερος
από την αστραπή
και θα περάσεις στην επόμενη
γέροντας ιεροφάντης
της ιθάκης
για να κάνεις τον χώρο ίσο του



4. είδα πως έρχεται ο βοριάς
γιατί τα σώματα των δέντρων
έχουν γλυκάνει τους κορμούς τους
προς τους φράχτες
βλέπω πως ήθραν οι ανάγκες
από τα ξίφη των ξερών ινών
βλαστάρια παρατημένα στο δέρμα μου

προβα

γυρνώ το σώμα μου γυμνό στη γη
την άτρωτη στιγμή
που το ζεστό μου αίμα ξανάβει το ασπρόροζο στους πόρους
και πριν αρχίσω
τα βήματα στον πάγο να σχεδιάζω
γυρνώ ξεδιάντροπα στη γη και τη ρωτώ
ξοδεύω το χώρο σου καθρέφτες να με ντύνουν;
κι όσο παγώνω την ρωτώ
θα προβάρω τα ρόδα;
αν αφήσω μόνο πέντε;
θα τους κατονομάσω
κι όσο παγώνω τη ρωτώ
πόσοι λιγότεροι;
είναι τρεις
degas

κι αγωνιώ και δουλεύω δύο καθρέφτες
να με ντύνουνε τα ρόδα

αγαπης αγωνιες

κάποιος δεν ξέρει να κλαίει από λυγμό
τη μουσική των καιρών του τσαγιού
τη ροή του μελιού
στους βράχους τα χοϊκά της καρδιάς
τα πέταλα των ρόδων
άλικα στο αίμα
θωπεύματα ριγμένα στα τοιχώματα της εκπνοής
δως μου λίγο να δακρύσω
το πάγωμα, την ταραχή, το τράνταγμα της ίριδας
την ώρα
που οι αισθήσεις μου με τον ουρανό
μοιράζονται τα σύννεφα
μαρτυρά η ζεστασιά το φως
στο κρυφτό του ήλιου το παιχνίδι
φυλλορροούν τα πουλιά
την ώρα
που τρέμουν και ρυθμικά αγγίζονται
στου αέρα το χορό
τα σώματα των φύλλων

ένα πρωινό σαν αυτά
που ανοίγει το παράθυρό του το χαμόγελο
θέλω να με σκεπάσει η αγάπη

''δε θα'θελα εδώ θεός να επέμβει''

θα ήμουν η νύφη ενός αγγέλου
αν γινόσουν ο κρίκος μας
και πώς ν' ακούσω τι μου λες
αφού δεν μου μιλάς ανθρώπινα
μου λες ανάπνεε
και μ' αφήνεις να κοιτώ
την στρέψη της ματιάς σου στο μέτωπο,
ζηλέψανε τα τόξα σου σκέπη στους ναούς τους οι θρησκείες
τα τόξα του λαιμού σου, των βλεφάρων,
το πρόσεχε στο τόξο των χειλιών σου, το τόξο από τις κλείδες σου,
μ' ανεβάζεις στο άκρο απ' το χαμόγελό σου
όταν πια ακούς τον κριγμό του στέρνου μου
να διαστέλλονται οι βρεφικές μου πλευρές
ίνες απ' το καλαθάκι ενός μωυσή
βασιλιάδες προφήτες ποιητές
ραμμένα κύτταρα που λάθεψαν μαζί σου
την αρπαγή μιας ελένης
για μια νεότητα φυλαγμένη αιώνια
τότε πλαγιάζεις τα ζυγωματικά σου
στο κοκαλάκι του ώμου μου
και δε μου λες τι ονειρεύεσαι
ποιος ζωγραφίζει τα λευκά πουλιά,
τις βάρκες, τα ιστία, τους λευκούς αφρούς στα κύματα;
σημάδια μου να σε διαβάζω,
πως βλέπεις έναν μικρό ήλιο
κι απλώνουμε τα χέρια, τον αγκαλιάζουμε
απ' τη μια μεριά το χέρι του ενός, απ' την άλλη του άλλου
τον φέρνουμε πάνω απ' το κεφάλι μου να βλέπεις,
μέσα μου
πώς βγάζω φτερά, πώς γυμνώνονται τα νεύρα και οι γραμμές μου
πώς γίνομαι μια πεταλούδα στο χρώμα της φλέβας και της αίμης
μην από συνήθεια σφίξεις τα δάχτυλά σου τώρα που με ποίησες αλλιώς
θα σπάσω σαν στήμονας
χάρισέ μου ένα μάλα να μετράω σε κύκλους
τις φορές που με περνάς απ' τους αέρηδες
ν' ακούς λες τον τόνο των φωνών μου
ν' ανοίξουν τα ξύλινα φύλλα μου
να ζωγραφίζεις πάνω τους αγγέλους και σταχτόχρωμα φώτα
να βλέπεις από το μικρό πέρασμα
μέσα απ' τους σοβάδες και τ' αγάλματα
τους πιο μικρούς ορίζοντες και το περπάτημα των μυρμηγκιών
να φτιάχνεις μουσική τα βουητά των φόβων μου
στους πύργους μου
με το λουκέτο που σφαλίζεις τις κραυγές μου
και φτιάχνεις ένα πέρασμα στον ουρανό
αφού δίπλωσες δυο άκρες τα σχισμένα του σεντόνια
κυκλικά ρολά και τσακίσεις
κρέμασες σχοινιά κι ένα αερόστατο κλονίζεται στους πλανήτες σου
μου λες πέρνα, θα σε κοιτάω μέχρι να πετάξεις
μην με ονομάσεις δικό σου
θέλω δική μου και τη μνήμη σου
για να μάθω πως οι απώλειες φτιάχνουν την ηχώ στο διάσελο
σύντροφο την σιωπή στα ακρώμια κελιά της μοναξιάς
και να μάθω να παράγω λέξη, απουσία φωνής στον ίλιγγο της πτώσης
κάθε που το αχνό πρόσωπό σου θα ΄ναι θύμηση
έχεις δει πως σε κοιτάνε τα μάτια των παιδιών;
σε γνωρίζουν μες το χρόνο
έτσι ξέρω να φορέσω τον τόνο που πάλλεται στο σώμα μου
όταν στο τέλος απ' τα βήματά μου βλέπω στα τεντωμένα μάτια σου
την αγωνία,
να ντύνω τα μάτια μου βυθό
έγιναν έτσι; εγώ σε σκιτσάρω εκεί
αφού έμαθα να βλέπω τις λέξεις σου
οπλίστηκα
και το ψέμα σου που μάχομαι είναι που δεν πίστεψα
πλέρια στην φαντασία σου
αν μ' αφήσεις να γυρίσω εκεί
θ' αντέξουν οι ιστοί μου;
δεν υπάρχει τίποτε άλλο εκεί έξω
μόνο το άγγιγμα στα λοίσθια πανιά των αισθήσεων
κι εσύ

τώρα θέλω να κοιμηθώ

ολόκληρη μες την παλάμη σου

λεξικο αποριας, αλματα μνημης

η μνήμη η δική σου γεννά σένα σε στιγμές πολύ μακρινές από μένα
ξαφνικά μέσα στους χρόνους
αδιανόητο για τον πίδακα των δέκα μου δαχτύλων
σε τόπους ψηλούς, σε οκτάβες που η πολική μου ράντα
δεν είναι ραμμένη για να στρέφεται
τιμώρησα τα ουράνια όνειρά μου
τα ελάχιστα, δυο τρία που επέλεξε η μνήμη μου το πρωί
καθάρισαν τώρα οι φόβοι μου
που έγινα ο δόλιος-φόνος των αλμάτων της ζωής μας

λεξικο αποριας, αλματα μνημης(i)

στην επιτάχυνση του χρόνου, στον καιρό μας, παιδιά γεννιούνται σε σημεία πολύ μακρινά από εμάς
εκπίπτουμε πιο νωρίς κι από τη σάρκα μας
η μνήμη είναι μηχανισμός εξέλιξης όσο πιο συχνά αποθηκεύεις επαναλήψεις δεδομένων τόσο πιο γρήγορα εξελίσσεσαι, θυμάσαι να αλλάζεσαι προς την βούληση της βάσης δεδομένων
με τόση ζάλη στους κύκλους της η ιστορία, φτιάχνει παιδιά με γνώση στο κύτταρό τους, από μνήμης
ίσως έτσι ξεμπερδεύουν πιο γρήγορα με τα γεγονότα
ίσως έτσι (μακριά από τη δική μας διανόηση (και θνησιγονία) (μακάρι)) ξεκινάνε…

λεξικό απορίας, μας μοιάζει η απώλεια

το μικρό απόσπασμα από την ασκητική του Ν. Καζαντζάκη μοιάζει με την απώλεια των παιδιών

αγωνία μέσα σου. κάποιος παλεύει να φύγει, να ξεσκιστεί από τη σάρκα σου, να γλιτώσει από σένα. ένας σπόρος στα νεφρά σου, ένας σπόρος στο μυαλό σου δε θέλει πια να ΄ναι μαζί σου, δε χωράει πια στο σπλάχνο σου, μάχεται για ελευτερία.

''πατέρα, δε χωρώ στην καρδιά σου, θέλω να τη συντρίψω, να περάσω! πατέρα, μισώ το σώμα σου, ντρέπουμαι που είμαι κολλημένος μαζί σου, θα φύγω!

κατάντησες άλογο οκνό, τα πόδια σου πια δεν μπορούν ν'ακλουθούν το ρυθμό της καρδιάς μου. βιάζουμαι. θα πεζέψω, θα καβαλήσω άλλο κορμί και θα σε αφήσω στο δρόμο!''

υπόγεια ρεύματα

........μ' αρέσει έτσι όπως λέει το ρ σ'ένα στίχο,

΄΄να 'ταν τα φώτα

καθαρ(γ)ά

στα χέρια να στ' αφήσω΄΄

χαρτάκι

άφησε ο ώμος σου την σκιά του στον τοίχο

επέστρεψες χωρίς αιτίες

επίμονα στοιβάζοντας τα βήματά σου

στο δεύτερο σκαλάκι

νόμιζα πως τρίφτηκε το θέλω σου στο δέρμα μου

μύδροι σταγόνας

δεν γυρίζει η καμπή του ορίζοντα

εκεί που συναντώ

το πέταλο της αμυγδαλιάς

μικρό

στον κύκλο του πηγαδιού΄

απέθαντος ο θώρακας μου'

όμως μου έτριξε την αλήθεια της

πως

ώρες πόνεσε να φτιάξει το κλειδί σου

πριν αγγίξει στην έλξη σου

ο αφαλός της

τη στροφή των ακτών σου

ξενοίκιασα το πηγάδι

ο άνυδρος πυθμένας της αγκαλιάς μου

αιρετός στην απώλεια

στάζει προδοσία στην έλξη της

μόνο η απατηλή βαθύλεια του μαύρου

θα κρατά την πιο μικρή σου άρνηση

κι όταν θα γίνω κόκκος αμυγδαλιάς

από τα έτη των ματιών σου

θα γδυθώ το σκληρό μου κέλυφος

και θα ευωδιάζω

εκει που θα κρύβω τα θραύσματά μου

στις πτυχές από τα δάχτυλά σου

πλευρές νόθες ασύντακτες

- Δώσε μου ένα τσιγάρο κι ένα φιλί
- Να! Πάρε! Όσα θέλεις!
- Δεν με κολακεύει ο θόρυβος
- Ούτε κι εμένα. Κάθε τόσο ανάλογα με τη σύναψη στις αγάπες ζητιανεύω να μπω πινελιά στην ουτοπία σας. Με την συνήθεια έφτιαξα μια κίνηση επέκεινα, υπόγειος παλμός, δάνειο νόθο ασύντακτο.

Φλέρυ Νταντωνάκη-Leonard Cohen,Suzanne

(from the album 'SONGS OF LEONARD COHEN')

Suzanne takes you down to her place near the river

You can hear the boats go by

You can spend the night beside her

And you know that she's half crazy

But that's why you want to be there

And she feeds you tea and oranges

That come all the way from China

And just when you mean to tell her

That you have no love to give her

Then she gets you on her wavelength

And she lets the river answer

That you've always been her lover

And you want to travel with her

And you want to travel blind

And you know that she will trust you

For you've touched her perfect body with your mind.

And Jesus was a sailor

When he walked upon the water

And he spent a long time watching

From his lonely wooden tower

And when he knew for certain

Only drowning men could see him

He said "All men will be sailors then

Until the sea shall free them"

But he himself was broken

Long before the sky would open

Forsaken, almost human

He sank beneath your wisdom like a stone

And you want to travel with him

And you want to travel blind

And you think maybe you'll trust him

For he's touched your perfect body with his mind.

Now Suzanne takes your hand

And she leads you to the river

She is wearing rags and feathers

From Salvation Army counters

And the sun pours down like honey

On our lady of the harbour

And she shows you where to look

Among the garbage and the flowers

There are heroes in the seaweed

There are children in the morning

They are leaning out for love

And they will lean that way forever

While Suzanne holds the mirror

And you want to travel with her

And you want to travel blind

And you know that you can trust her

For she's touched your perfect body with her mind.

ίσως πρέσπες τον μάη

στάλα,

βαριά η ανάσα του ουρανού

μυροβολά το βλέφαρο

κάθεται λύπη στο ακρόκλαδο

στρέφει το όνειρο στο χώμα

κι από τότε διαβάζω τη γέννα μου στο νερό

Αθήνα, 1 Δεκεμβρίου 2008

Παύλε,

σου γράφω πάλι από ανάγκη

η ώρα πέντε το πρωί

το μόνο πράγμα που 'χει μείνει

όρθιο στον κόσμο είσαι συ

τι να τις κάνω τις τιμές τους

τα λόγια τα θεατρικά

μες την οθόνη του μυαλού μου

χάρτινα είδωλα νεκρά

να μ'αγαπάς

όσο μπορείς να μ'αγαπάς

κοιτάζοντας μες τον καθρέφτη

βλέπω ένα πρόσωπο γνωστό

κι ίσως η ασχήμια του να φύγει

μόλις πλυθώ και ξυριστώ

βρωμάει η ανάσα απ' τα τσιγάρα

βαραίνει ο νους μου απ' τα πολλά

στο τοίχο κάποια Μόνα Λίζα

σε φέρνει ακόμα πιο κοντά

να μ'αγαπάς

όσο μπορείς να μ'αγαπάς

...από ανάγκη πέντε η ώρα το πρωί

κοιτώ στον καθρέφτη των δαχτύλων τα δάκρυα

πως να το πετάξεις όλο σε μια ζωή

γι' αυτό μην κλαις μες τις νύχτες γλυκιά μου

σ' ακούουν οι Πύργοι της Σιωπής

στύλωσες στην έρημο τα πόδια και πάγωσες τον ήλιο

ν' αγγίξεις, παράμερα, φοβισμένη

μη σε κολλήσουν οι σκέψεις των σωμάτων

μη σε μολύνουν οι προσευχές των πεθαμένων

πως πρέπει τους νεκρούς σου

απόψε -και κάθε απόψε- να τους θάβεις στην αυλή σου

κι αν μοιάζει πως ακάλεστη αμαζόνα στο σμίξιμο πεθαίνει η ζωή

ακήρατη πλαγιάζει

κοίτα μες τους πύργους σου, τις νύχτες που κλαις γλυκιά μου

πλάι στα αμαλγάματα

παπούτσια στο θέατρο

είναι τόσα πολλά τα παπούτσια που περπατάνε στο θέατρο. ζητείται τσαγκάρης να μ'απαλλάξει από τη μορφή μου. κι ένα ζευγάρι κόκκινα καρό με μικρό φιογκάκι στην καμάρα.
έχω φυλακίσει ένα τετράγωνο και ζευγάρια παπούτσια μπαίνουν, αθόρυβα ως την κάμψη, καλπάζουν, σούρνουν, χοχλάζουν, κραυγάζουν στο τετράγωνό μου και φεύγουν, μένει η έξοδος χωμάτινος τοίχος, σφαλιστός καταρράκτης.
είναι κι ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, άψογα λιτοί, η κυρία με δυσκολία σέρνει το δεξί της παπούτσι, κρατώντας το βλέμμα στο ύψος των ματιών της, ο κύριος δυσκολεύεται να κρατήσει το μονό της βάρος, -το .ε....., όχι δεν το έχασα το τρεμάμενο χέρι της αγκαλιάς μου στο χρόνο,- και ψηλόλιγνοι βαδίζουν σε ζυγά νούμερα.
μονό τακούνι μπαίνει, ακούω τον χτύπο του τακουνιού στη μοκέτα, σκίσιμο ζυγής απουσίας.

η παράσταση αρχίζει σε δέκα λεπτά

παπούτσια είναι οι καρέκλες, το σύμβολο της απραξίας, μουδιασμένη στάση, λιάνισε η πλάνη τα φτερά των ανθρώπων, τα τσάκισε στα ξύλα τους. αμάθητη επέστρεψε το χρέος της μητέρας στη γυναίκα, γυμνό. αρνήθηκε το αλύχτισμα μιαν άμβλυνση του ήχου του. στριγοφύρισε το μυαλό της σαν ακίδα μπηγμένη στο νύχι των πελμάτων της. ποιάς ψυχής λήστεψαν την άγνοια στα παιδικά παιχνίδια;

μονό τακούνι ζυγιάζει στη λιτή αντανάκλασή του.
ακούστηκε ο χτύπος της πατερίτσας σας στη μοκέτα, σαν σκίσιμο, σαν θρόισμα, σαν παρουσία.

το πουγκί του κόσμου

Θέμα: .....Φόνος
Τίτλος:....Το πουγκί του κόσμου



Λαός ....................ο ένας από τους δίδυμους αδελφούς
Ήττα ...................φίλος του Λαού
Όμικρον .............ο δεύτερος δίδυμος αδελφός
Έψιλον ...............η μητέρα τους
Ερέντιρα ............η κοπέλα που μοιράστηκαν

μια παρεξήγηση είναι ο Λαός και ο Όμικρον

Ήττα:

Λαέ, Λαέεεε ακούς; ακούς το σπάσιμο του ήχου;

Όμικρον:

ακούω της καρδιάς μου τα νερά που κοκαλώσανε σαν πάγος.

Είναι η φωνή της αγάπης μου της Ερέντιρα, μα τι κακό συνέβη Ήττα;

Ήττα:

κραυγή ξεπλήρωσε, πάνω απ’του αδελφού σου το κορμί με τις γραμμώσεις του γυμνού, ζωγράφου φλέβες στολισμένο, το ραδαλό το πρόσωπο, τα πορφυρά τα χείλη, χρυσές κορδέλες τα μαλλιά, τα μάτια που μιλούν, εκφραστικός νεφρίτης, ομορφιά γερμένη στο χώμα και το σημάδι της μοίρας δίπλα στην καστανή τη ρόγα, βαθειά σπαθιά του πεπρωμένου ΄

κραυγή ξεπλήρωσε που λίγο πριν οι χυμοί των μηρών της χόχλαζαν μες τα δικά σου πόδια σου και με την ήβη της υγρή έτρεξε στον άντρα της να ουρλιάξει, κραυγή ηδονής που χρώσταγε σ’εσένα.

Όμικρον:

Ο αδε…, ο αδ.., ο πότε; Ποιός; τρελάθηκες!!!

Ήττα:

Λαέ μην πας ακόμη ΄

είναι ντροπή στον θάνατο, ασέβεια να δείξεις και να σταθείς δίπλα της, θρηνώντας ΄ γνωρίζει ο κόσμος.

Όμικρον:

έννοια μου θα τον βάλω μπροστά στον θάνατο;

Θα πάω.

Ήττα:

μην στέκεσαι απέναντι στην μια ψυχή, πουγκί του κόσμου, αδάμαστο, χρόνος χρόνου μήτρα ΄ και μην ξεχνάς το κληροδότημα.

Όμικρον:

νομίζεις πως κάτι άλλο είναι η τρέλα;

αχ και να συναντούσα την ευτυχία, την νεράιδα που θα γκρέμιζε τα πλαστά τα τείχη, διάφανες θα’ κανε τις ενοχές, τους ανεμόμυλους και του Ιάμβλιχου τις τεράστιες σκιές.
Τολμώ να ζω στη φυλακή και δεν τολμώ να βγω απ’ τα τείχη ΄

άσκοπο ΄

πόσο μακριά είμαι από τη φυλακή, πόσο κοντά στο σύνορο;
κάθε φορά που η γνώση μες την ψυχή μου διδαχής κρεβάτι μου ξεστρώνει, τόσο κοντά χτίζω τα τείχη μου τόσο κοντά στη σάρκα μου.

Ήττα:

Και κάθε μέρα θάβεις τις αξίες σου, γιατί η πιο μεγάλη πέτρα σου μες το πουγκί του κόσμου, είναι η έννοια όχι της ζωής, της επιβίωσης μονάχα.
Μα κάθε μέρα με τον λόγο σου κερδίζεις την ανάταση, τροφή στο κληροδότημα.

Όμικρον:

η μάνα μου; ο πατέρας μου; τους είδες Ήττα;

Ήττα:

ο πατέρας σου, ο τυφλός, την ώρα που άγγιξε η παλάμη του, τον τρυφερό του το λαιμό, τα δάχτυλα που γεύτηκαν το τρυφεράδι του λοβού και τ’ απαλό το μάγουλο, κραυγή ΄Λαέ΄ φώναξε και όχι Όμικρον,

σαν λάθος οι αισθήσεις, σαν ψέματα να συζητούσαν, μαζί του λέγανε πως είσαι εσύ.

Τόσο η δίδυμη η ρίζα σας μπέρδεψε τον σπόρο που την πέταξε.
Και γύρισε να φύγει και μείνανε στη γης κομμάτια από ύφασμα, φλούδες απ’ το δέρμα του, από το γδάρσιμο στα γόνατα και στις παλάμες, σταγόνες αίμα τράβηξαν του πόνου τον διπλό τον δρόμο ΄

γιατί στα τέσσερα έφυγε, όλος εσώτερα σκυμμένος, γιατί ο πόνος που συνάντησε ήταν κάβουρας΄

και να’ταν αετός.

Όμικρον:

υπέρβαση ζητάς;

μα ξέρεις πως αν τη θλίψη καθαρίσεις, στην παύση του το κλάμα, τόσο η φωνή του δυνατή, πως αυτόχειρας θα γίνει, μόνον για την υπέρβαση.
Η Ερέντιρα; Πες μου για κείνη.

Ήττα:

δεν θέλω να μιλώ για την ψεύτρα ‘

έτρεμε, λικνίζονταν, κραύγαζε, λες κι ήταν για σένα.

Όμικρον:

τόσους ψίθυρους ακούει το στομάχι σου, αυτόν παράβλεψες;

Παιδί ορφανό, πατέρα σαν μπάλα έπαιζε, πότε στον Όμικρον πότε σε μένα.

Δίδυμοι, τι ποιο ολόκληρο από τη μια πλευρά του δύο (2).

Πατερίτσα της να γίνεις, να θάψει τον άντρα της και να ακούσεις όταν θα σου πει πως τώρα ο Θεός είναι ο δρόμος της.

Να ακούσεις μην την θάψεις, βαρκάδα στ’ ανοιχτά να πάτε, μετάβαση στο είναι της, να βρει της ρίζας της τους κίονες, κι ας χάσω την αγάπη μου.

Ήττα:

το ακατόρθωτο μου ζητάς.

Για σκύψε στο πουγκί και κοίτα! Πού είναι τώρα η στάθμη της ανθρώπινης συνείδησης.

Είναι ψηλά δυο βήματα απ’ τις πύλες, είναι πιο κοντά στο θεό από κάθε άλλη στιγμή της ύπαρξης της ΄

γνωρίζω το τελικό το βήμα, -μέσα μου- το επόμενο ρωτάω.

Ας είναι.

Την έννοια της θα έχω, την σάρκα του να λιώσει και στη ζωή της μια τελεία να μείνει.

Όμικρον:

βρίζεις τέτοιες ώρες που ο αστερισμός της ακοής στο σύμπαν βασιλεύει;

Μα ποια είναι η στάση σου στη ζωή, πάντα κάθετη στον ήλιο;

δεν βλέπεις την σκιά σου;

των δέντρων τις σκιές δεν βλέπεις;

Μυρίζεις γιασεμί;

βαρύ κενό στην μύτη σου δεν κάθισε;

ακούς την οκτάβα της θάλασσας;

είναι η δόνηση ψηλή για σένα;

να λιώσει η σάρκα του;!

Τελεία η ζωή του;!
Δεν είναι η τρέλα ΄

στο ελάχιστο η τρέλα νιώθει φόβο ΄

είναι η φτώχεια που λες ότι γνωρίζεις πως δεν υπάρχουν πνεύματα εκεί έξω, μα, μα, μα τ’ όνομά τους κλήση, κάλεσμα.
Στην δίνη τους δεν μπλέχτηκες;

ποτέ στον αργαλειό τους;
Κεριά δεν έχεις δίπλα σου; όταν ονειρεύεσαι, όταν διαβάζεις, όταν δίνεις στην φλόγα τους να πάνε πάνω των ματιών σου τις σκηνές;
Τραντάζεται το σώμα σου όταν ξυπνά το φίδι;

εκεί στον ίδιο τόπο, όταν η ουρά του ανθρώπου χάνεται, ενώ θυμάται τη ζωή της, εκεί του ανθρώπου ο κόσμος πλάθεται, σκλάβος γιατί ακόμη ελπίζει.

Έψιλον:

τη νύχτα το ‘κανα το φονικό.

Του μυαλού μου οι κοιλάδες , δεν μ’ άφηναν ν’ αρμέξω δεν μ’ άφηναν να μπολιάσω.

Πάντα μπροστά μου ο Όμικρον, με έδενε στο στρώμα.
Ήρθε χθες ο θάνατος και μου λυσε τα χέρια ΄

τιμωρός μου είπε, αυτό είναι τ΄όνομά σου,

δίκαιος μου είπε, κι αυτό είναι όνομά σου ΄

κι απ’ το πουγκί του κόσμου τράβηξα ταρωτ.
Το ξέρω πως δεν μπορώ ν’ αλλάξω το γραμμένο ΄

το ξέρω πως λάθος, μα τον Λαό εφόνευσα…

το κείμενο έχει έτη

στην ira που το ζήτησε

μονόγραμμα

θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος
μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός

πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα
με το δριμύ του μαύρου του θανάτου

πενθώ τον ήλιο τα χρόνια που έρχονται
χωρίς εμάς και τραγουδώ τ' άλλα που πέρασαν
εάν είναι αλήθεια

μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά
οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
τα "πίστεψέ με" και τα "μη"
μια στον αέρα μια στη μουσική

τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας
που γύρευαν ανέβουν κρυφά το ένα στο άλλο
η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες
και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί
πάνω απ' τις ξερολιθιές, πίσω απ' τους φράχτες
την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου
κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από
τους καταρράχτες

εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό
στον τοίχο, τη γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά
τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά

παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό
την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο
πενθώ του ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος

έτσι μιλώ για σένα και για μένα

επειδή σ'αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
να μπαίνω σαν Πανσέληνος
από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ'αχανή σεντόνια
να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
μέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε
ακουστά σ’έχουν τα κύματα
Πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς
Πώς λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’ αστέρια και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεγμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ και σ’αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά

Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ ουρανού με τ’ άστρα
Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν’αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’άκους
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ’ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ’ακούς
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ’ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ’ακούς
Ειμ’εγώ, μ’ακούς
Σ’αγαπώ, μ’ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ’ακούς
Πού μ’αφήνεις, που πάς και ποιος, μ’ακούς

Σου κρατεί το χέρι πάνω απ’ τους κατακλυσμούς

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα’ρθει μέρα, μ’ακούς
Να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ’ακούς

Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ’ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει

Στα νερά ένα ένα, μ’ακούς
Τα πικρά σου βότσαλα μετρώ, μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ’ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες
Των αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ’ακούς
οι καμπάνες ανοίγουν ψηλά
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ’ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ’ακούς

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και , μ’ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς, μ’ακούς
Σ’άλλη γη, σ’άλλο αστέρι, μ’ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ’ακούς

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει _ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει _ακούς;
Ειμ’ εγώ που φωνάζω κι ειμ’εγώ που κλαίω, μ’ακούς
Σ’αγαπώ, σ’αγαπώ, μ’ακούς.

Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
Με σοφές παραμάνες και μ’αντάρτες απόμαχους
Από τι να’ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού
Την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου
Και γιατί, λέει, να μέλλει κοντά σου να ρθω
Που δε θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό

Και για σένα κανείς δεν είχε ακούσει
Για σένα ούτε το δίκταμο ούτε το μανιτάρι
Στα μέρη τ’αψηλά της Κρήτης τίποτα
Για σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι

Πιο δω, πιο κει, προσεχτικά σ’όλο το γύρο
Του γιαλού του προσώπου, τους κόλπους, τα μαλλιά
Στο λόφο κυματίζοντας αριστερά

Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνιας και του διάφανου
Βυθού, μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό
Τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο
Μόνος να περιμένω πού θα πρωτοφανείς
Ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής
Με τ’άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης

Σαν από μια τοιχογραφία κατεστραμμένη
Μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή
Να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή
Που κανείς να μην έχει δει και ακούσει
Τίποτα μες στις ερημιές τα ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στον αυλόγυρο
Για σένα ούτε η γερόντισσα μ’όλα της τα βοτάνια

Για σένα μόνο εγώ, μπορεί και η μουσική
Που διώχνω μέσα μου αλλ’ αυτή γυρίζει δυνατότερη
Για σένα το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο
Για σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Πού βρίσκεις μες στο χώμα και που τρυπάει τη θύμηση
Και να το χώμα, να τα περιστέρια, να η αρχαία μας γη.

Έχω δει πολλά και η γη μεσ’α π’ το νου μου φαίνεται ωραιότερη
Ωραιότερη μες στους χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή, ωραιότερα
Τα μπλάβα τω ισθμών και οι στέγες μες στα κύματα
Ωραιότερες οι αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η θεά της Σαμοθράκης πάνω από τα βουνά
Της θάλασσας

Έτσι σ’έχω κοιτάξει που μου αρκεί
Να ΄χει ο χρόνος όλος αθωωθεί

Μες στο αυλάκι που το πέρασμά σου αφήνει
Σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί

Και να παίζει με τ’άσπρο και το κυανό η ψυχή μου!

Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί
Πριν από την αγάπη και μαζί
Για τη ρολογιά και για το γκιουλ μπρισίμι
Πήγαινε, πήγαινε και ας έχω εγώ χαθεί
Μόνος, και ας είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί νεογέννητο
Μόνος, και ας ειμ’ εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα να σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος, ο αέρας δυνατός και μόνος τα ’ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στο βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στους καιρούς
Τον Παράδεισο!

Στον παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ’άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

Θα πενθώ πάντα _μ’ακούς;_ για σένα,
Μόνος, στον Παράδεισο

ακόμη ένας άγγελος

παράλιμνα κοιτάς που αντέχω στην παγίδα και σαν χορός ενός ευριπίδη εξαγνίζεσαι
πάλλευκος, κοιτάς στις σκιές να ανοίγω τα σίδερα,

η πληγή γλύφει το χρόνο, τόσος χρόνος
που φτιάχνει ακόμη έναν θεό ο έρωτας

............................

..................................................

..................................................

..................................................

..................................................

............................

............................

............................

............................

....................................................................................

....................................................................................

πολυχρόνης λεμπέσης................................................................

...................................................................................

...................................................................................

σύννεφο με παντελόνια vladimir majakovskij

όταν έρθει, θα ψιθυρίζει το ποίημα το αρνητικό των χρωμάτων

.......................................................................______________χωρις ηχο___________..................

...........................................................................πηγαίνετε_
.................θα είμαι άψογα τρυφερός,
...........................................................................είμαι ένα σύννεφο με παντελόνια!

γκλουπ!!!

Είπα στη μαμά μου πως ήθελα να γίνω αμυγδαλιά.
Η μαμά μου από ψηλά, μου είπε πως ο άνθρωπος γίνεται χρήσιμος και αυτό που κάνει του δίνει να φάει και να ζήσει.
Γκλουπ!!
Έφυγα για το σχολείο με σκυμμένο το κεφάλι από τη σκέψη και στο δρόμο αποφάσισα.
Ήρθε ο ήλιος και παίξαμε μπάλα, μέχρι που τον κάρφωσα στα

ντοτρεμέρ ρεμπέκα

----------------------------------------

δίχτυα του μυαλού μου.
Όταν θα μεγάλωνα ήθελα να γίνω ελιά.
Το βράδυ στο κρεβάτι μου ήρθε η αμυγδαλιά μου και τα άνθη της ήταν ελιές.
Κοιμήθηκα γλύφοντας τα δάχτυλά μου.
Το πρωί σηκώθηκα νωρίς και έβαψα κι εγώ τα μάγουλά μου. Ζωγράφισα μια ελιά δεξιά και μια αριστερά, λαδί σκούρα, ζωηρή.
Ωχ!!! Τι βλέμμα είναι αυτό;
Γκλουπ!!
Έφυγα για το σχολείο με σκυμμένο το κεφάλι από τη σκέψη.
Η δασκάλα σήμερα στο σχολείο, μας μίλησε για τη Μεγάλη Κυρία, με τα λευκά μάγουλα σαν κρίνα.
Η διπλανή μου κρατούσε την κούκλα της, που ήταν σκούρα καφέ, σα το δέρμα της διπλανής μου.
Έφυγα για το σπίτι με σκυμμένο το κεφάλι από τη σκέψη. Στο δρόμο αποφάσισα.
Ήρθε το φεγγάρι, παίξαμε διελκυστίνδα, μέχρι που πονηρά άφησε το σκοινί και βρέθηκα να το κοιτάζω ανάσκελα.
Όταν θα μεγάλωνα ήθελα να γίνω η Μεγάλη Κυρία. Πήγα στο δωμάτιο μου και ζωγράφισα την εικόνα πάνω από το κρεβάτι μου. Της Μεγάλης Κυρίας το πρόσωπο και τα ανοιχτά τα χέρια και τον μικρό στην αγκαλιά της ζωγράφισα με χρώματα σκούρα καφέ.
Ωχ!! Τί μεγάλη μαύρη σκιά είναι αυτή από πάνω μου; Γιατί σταυρώνει την εικόνα;
Γκλουπ!!
Το βράδυ στο κρεβάτι μου ήρθε η αμυγδαλιά μου και τα άνθη της ήταν σοκολάτες.
Τις έφαγα όλες και κοιμήθηκα βαριά.
Το πρωί έφυγα για το σχολείο με σκυμμένο το κεφάλι από τη σκέψη.
Άκουσα τον κύριο να λέει, με δάκρυα, πως ήθελε να αγγίξει το χέρι της δασκάλας μου και να το κρατά όλη την ώρα που του μιλούσε.
Έφυγα για το σπίτι με όρθιο το κεφάλι. Στο δρόμο αποφάσισα.
Ήρθε ο ουρανός και παίξαμε με τον ήχο του μέχρι που μπλάβιασα από τις φωνές.
Όταν θα μεγάλωνα ήθελα να γίνω έρωτας.
Το βράδυ στο κρεβάτι μου ήρθε η αμυγδαλιά μου και τα άνθη της ήταν της αμυγδαλιάς.
Κοιμήθηκα όλο το βράδυ κρατώντας το κλαδί της.
Γκλουπ!!
Το βράδυ ο παππούς μου είπε πως ο άνθρωπος όταν μεγαλώνει γίνεται δικηγόρος.
Το βράδυ στο κρεβάτι μου ήρθε η αμυγδαλιά μου και τα άνθη της ήταν γραβάτες.
Κοιμήθηκα με έναν κόμπο στο λαιμό.
Το πρωί ντύθηκα και φόρεσα και μια γραβάτα του παππού μου που μου έφτανε ως τα παπούτσια.
Η μαμά μου έλεγε στον πατέρα μου πως αυτοί οι δικηγόροι μας κατέστρεψαν.
Γκλουπ!!
Έφυγα για το σχολείο με σκυμμένο το κεφάλι από τη σκέψη.
Στο σχολείο ο γυμναστής, μας είπε πως θα περπατούσαμε για τους ήρωες.
Όταν θα μεγάλωνα ήθελα να γίνω Κολοκοτρώνης.
Στο μάθημα μας είπαν πως τον Κολοκοτρώνη τον φυλακίσανε.
Γκλουπ!!
Έφυγα για το σπίτι με όρθιο το κεφάλι. Στο δρόμο αποφάσισα.
Ήρθε ο αέρας και παίξαμε κρυφτό μέχρι που τα ακούσματα του γλιστρήσανε στη γλώσσα μου.
Όταν θα μεγάλωνα ήθελα να γίνω μουγγός.
Το βράδυ στο κρεβάτι μου ήρθε η αμυγδαλιά μου και τα άνθη της ήταν γλώσσες.
Τις κορόιδεψα όλες και κοιμήθηκα με τα σάλια στο μαξιλάρι μου.
Το πρωί έφυγα για το σχολείο με το φίμωτρο του σκύλου στο στόμα και με τη σκέψη ότι θα παίρναμε βαθμούς.
Ο διευθυντής του σχολείου είπε πως ήμουν πολύ έξυπνος κι όταν θα μεγάλωνα θα κυρίευα τον κόσμο με το λέγειν μου.
Γκλουπ!!

Τί;;
Δε θα γινόμουν μουγγός;
Το βράδυ στο κρεβάτι μου ήρθε η αμυγδαλιά μου και τα άνθη της ήταν πλούσια, ήταν πάρα πολλά, ήταν πάρα πολλά, ήταν πάρα πολλά, ήταν πάρα πολλά,με σκεπάσανε, μου κρύψαν την ανάσα μου, με κοίμισαν, έμεινα μικρός.-

το κείμενο έχει έτη

εξομολόγηση

δυό ζεστά χέρια

ερωτική στιγμή των δαχτύλων

το κράτημα ενός βιβλίου

η αλλαγή των σελίδων

κίνηση στο σούρσιμο της κόχης της σελίδας

ο δείκτης ο ποθητός διαιρέτης

δύο φύλλων που σκιρτούν

να παραμείνουν ενωμένα

λάμνοντας στον δείκτη της απόσχισης

ο κορμός βαλμένος στο ερωτικό άπατο της παλάμης

χέρια

αλωτής, προσκυνητής, ζητιάνος

παράμεσος ο τρυφερός βλαστός

στο λύγισμα κενό, στην άκρη του μούδιασμα

μορφές κορμιού γεννιούνται κι αναπνέουν

στα χέρια κύματα σχήματα νερών

πόροι υγροί, ερωτόγεννοι,

πόλοι κενού, παλλόμενες ζωές

κλέφτης του φόβου

έτσι γέρασε ο χρόνος

γεννώντας ανάπηρα παιδιά τους έρωτες

έτσι γέρασε ο χρόνος

εκτρώσεις έρωτα, φόνοι έρωτα

αρρώστια εκφυλιστική ο χρόνος

τολμά να τσαλακώνει στις τρυφερές παλάμες

πέταλα ρόδινα, εφήμερη ομορφιά,

δάσκαλος η ζωή στους κύκλους του θανάτου

τρομάζει τα μάτια σου ο κύκλος ο μικρός απ' τον δικό σου

θα φύγω αθόρυβα όπως ήρθα

κρυμμένη στου λαιμού σου τις βουβές ρωγμές

ζητώντας να γεννήσεις του φόβου μου τον θάνατο

-αιώνια-

είναι μακρινές των γονιών μου οι αγάπες

σε μια τυχαία ύπαρξη που ρώτησαν τι θέλεις

δεν είδα νωρίς τη θάλασσα

κι αν κι έκοψαν το λώρο

ήθελα με τις στριγκλιές να κρατηθώ στη σκουριά

του δοχείου τους την τσίγκινη κραυγή

απολίθωμα χρυσών ονείρων

μια μούμια, καρικατούρα της ζωής

σε κύκλους χρόνου μικρότερους απ' τους δικούς μου κύκλους

μια τρέλα ερωτική συνάντησα που μ'έκανε

να δω το πόδι μου να φεύγει

απλώστρες, σεντόνια, λευκά φορμάκια

όνειρα, μαζέματα και άπλωμα

στο γάριασμα και στο φως λευκό το χρώμα

ο νους απλώστρα ονείρων

θέλω να βλέπω τα μάτια σου

υγρά

να λένε στο φόβο σου

πως αγαπάς τον φόβο μου

θέλω να βλέπω τους ώμους σου

σε στοίχιση

να ζητάνε τους δικούς μου ντροπαλά

και να διπλώνεις τα χέρια σου σταυρό

κρατώντας με στην αγκαλιά

θέλω το άγγιγμά σου σε μια ομίχλη

βρόχηνη

λευκή στης θέρμης τα παπλώματα

να μου μιλάς για ταίριασμα

σωμάτων και λυγμών

χωρίς να βλέπω απ'τα σύννεφα των υδρατμών

το σώμα που φτιάξαμε

-σώμα σου-

να βρίσκω

οδηγώντας με η έλξη που πάσχησα να λιώσω

σ'ένα πόλεμο άνισο

στης μυρωδιάς σου το βαζάκι

με πώμα την μικρή κλωστή

που πλέκεις την απόσταση

θέλω τώρα να βρω τους κύκλους τους μικρότερους

στου χρόνου μου τους κύκλους

και να'σαι μέσα

-αιώνια-

να μου λες

μη φοβάσαι

το κείμενο έχει έτος

Πικάσο, ιστορία σε 5 εικόνες (1)

Γκόγια, ιστορία σε 5 είκονες (2)

η εικόνα που λείπει (3)-ιστορία σε 5 εικόνες

μύθος



".... όταν το έμαθε η νεαρή πριγκίπισσα,

ρίχτηκε με κραυγές από το παράθυρο της

στον γκρεμό.

το σώμα της πέτρωσε στον αέρα.

είναι αυτό που βλέπεις εδώ μπροστά σου."

Μοντιλιάνι, ιστορία σε 5 εικόνες (4)

'maudit' !!!!

τα μάτια

απόγνωση,ιστορία σε 5 εικόνες (5)

η κίτρινη γεντιανή

προσβάλλει τον φόβο

___________________

ανθίζει σε μαύρες τρύπες

___________________

___________________

το είδος
gentiana lutea αναφέρεται συχνά και ως κίτρινη γεντιανή (yellow gentian) ή πικρή εντιανή (bittergentian)

________________________________

________________________________

γενικά η ρίζα έχει
μια ασθενή αρωματική οσμή, και μία γεύση στην αρχή σχετικά γλυκιά και στη συνέχεια
ιδιαίτερα πικρή.

μάλιστα η σχετική τιμή πικρότητάς της είναι περίπου 20.000 (δηλαδή 1g της
δρόγης σε 20.000ml νερού οδηγεί σε αντίληψη της πικρής γεύσης), γεγονός που την
κατατάσσει σε μία από τις πιο πικρές δρόγες που υπάρχουν.

__________________________________________

__________________________________________

τα φύλλα του φυτού είναι πλατιά,
ελλειπτικά, αντίθετα και ελαφρά πράσινα, ενώ τα
άνθη είναι μεγάλα με έντονο κίτρινο χρώμα.

__________________________________________

__________________________________________

__________________________________________

ξύπνησα σήμερα

__________________________________________

άφοβα γλυκά

__________________________________________

και ο ύπνος μου έμαθε πως οι άνθρωποι αναπτύσσουν ακόμη ένα σύστημα, στα δεξιά των πλευρών, στο ύψος της κοιλιάς, είναι μια μαύρη τρύπα, συμπαντική μητέρα, σαν καθρέφτης ελλειπτικός, με βάθος μαύρο στο κέντρο και ρηχές οι ακτές του, και κλυδονίζονταν εκεί αυτάρεσκα η πρώτη μου κίτρινη γεντιανή

μεγαλώνω

κομμάτια από δάκρυα

πόσο πιο ανατείνοντα χαμόγελα

οι βόλοι

πετράδια σε ρόμβους

οι διάφανες κλειδαριές των λέξεων

της αφής σου

αν ήθελες να πεις

πως η λευκότητα ατονεί

αν ήθελες να αλλάξεις την ώρα

περισσότερη

πόσο να μεγαλώσεις ρωτώντας

μόνο σε αισθήσεις

πόσα μπαλόνια να πετούν

εκεί που κάθονται τα χείλη σου

διάφανα διαμάντια

όλα διαστέλλονται ματιά μου

καθώς αγγίζω

το μέρος του κόσμου

που τραγουδάει

και πώς να χωρούσαν

οι ήχοι στα αυτιά μου

αν δεν μεγάλωναν

οι ώρες

της σιωπής μου

εκεί

που λίγο

σε βλέπω

το πρόσωπό σου

ολόκληρο

τι άλλο μπορεί να είναι

η αθανασία

παρά μια γήινη ματιά

στο πρόσωπο

του θανάτου

πάντα μισό

και οι ανθρωποι με ονομασαν Το

.......words of silence.......................Der Blaue Reiter................

και οι ανθρωποι με ονομασαν Το

μια φορα κι εναν καιρο ημουν πανω σ'ενα μπλε.

ανάμεσα.

απο κατω ηταν συννεφο και εβρεχε αχορταγα.

απο πανω ηταν ο ουρανος της μουσικης.

πενταγραμμα πλεγμενα το'να μεσα στο αλλο και μαυρα αστερια οι νοτες, κατα στοιχιση και μονες τους.

στον ουρανο της μουσικης οι πλανητες φτιαχνονται απο χορδες η απλα απο υλη, αρκει να ξερεις να τις δονεις, χτυπωντας τες, ερωτικα.

εκει ανάμεσα ακουγα.

καθομουν στην ακρη αριστερα στο ρευμα των ηχων και πισω, εκει που τελειωνε η ακοη.

αδημονουσα για το τελευταιο πριν της πραξης τον θανατο.

ηταν μια που ξεχειλωνε τις νοτες, δεν αφηνε στο χωρο περιθωριο να ζησει τιποτα, oυτε η ανασα μου, μονον ηχος τεντωνε τους γραμμωτους μοχλους, που λιγο ακομη και θα ξεκινουσαν να εργαζονται για να ξυπνησει ο διπλα ουρανος, εκει πρωτοφτιαγμενος.

πλατωνε τοσο το αριστερο ρευμα που παρεσυρε τις τρεις τελευταιες καρεκλες και βρεθηκα μπρουμυτα στη Φα με τα χερια κολλημενα στα αυτια, αδικα γιατι ταλαντευομουνα στο κυτταρο και κουφαθηκε για λιγο η σκεψη μου.

καταλαβα πως ημουν ανάμεσα.

πως το καταλαβα;

ακουγα λαθη.

ολοενα πιο απομακρες οι εικονες της πρωτης μου ζωης, σαν να με παρατουσαν μονο, κοιταζοντας με, διαβατες, επιμονα.

μυρισα αγωνια στο σωμα μου και παιξανε τα ματια μου αμυνα.

κι ετσι με σιγουρια τραβηξα τις γραμμες και σαν απο σχισμη περασα στο πεζοδρομιο της πανεπιστημιου.

τα μαλλια μου ειναι σγουρα, ξανθανοκαστανα, τα ματια μου;(!)

αν με δεις απο φακο, μεχρι να φτασει σε σενα η εικονα, φιλτραρει μια αερινη μορφη, θηλυκη, με φρυδια μακρια και αλανθαστα, ροζ χειλη, σε γραμμη πλοιου, υγρα ως τη μεση.

ζυγωματικα εντονα και μια αργοσυρτη στροφη του πνευματος, λαγνα, σιγουρη, διεκδικιτικη, με μια οσμη δυσευρετη, καποτε μυρο και καποτε σηψη.

οσο ανάμεσα κινειται τοσο δυσδιακριτο το φυλο της, πολυτιμο.

αν με πλησιασεις θα δεις πως ειμαι αγορι, με ολοστρογγυλα ματια, καθαρα, σ'ενα απολυτο μπαουλο κλειδωμενος, αυθεντικος και υπερ γηινος.

οι ανθρωποι με ονομασαν Το.

εμαθα πως για βοηθεια επρεπε να στραφω στον ανωτερο απόντα.

ηξερα ομως οτι θα εφτιαχνα τη βοηθεια που θα ζητουσα.

υπηρετης με αξιωματα του υπηρετη μου.

εκατσα σταυροποδι, ισιωσα την πλατη μου, εκανα το σταυρο μου, εφερα το κεφαλι μου στη γη, τεντωσα τα χερια μου και του ειπα πως θελω να με κανει δυο, δυο Το.

να παρατηρω αυτον που ταυτιζεται.

μπηκα σ'ενα τετραγωνο πλαισιο, με τα χερια και τα ποδια γαντζωμενα στις ακρες κι αυτο το σπρωξανε οι φιλοι μου κι αρχισε να γυριζει. καθε τοσο εσκαγε στη μια πλευρα και αρνιοταν να γυρισει αλλο.

οι γωνιες.

εμαθα να στρεφω το βαρος μου την καταλληλη στιγμη κι ετσι με φορα καποιες στιγμες καταφερνα να νικησω την γωνια, και μετα η αλλη και η αλλη και η αλλη.

ονειρευτηκα πως ημουν σε κυκλο και γυριζα απειρες φορες και προχωροουσα χωρις να σηκωνω σκονη, αφρενα κοι μουσικα.

τοτε σταματησα να νοιαζομαι για το πως θα κυλαω κι αρχισα να παιζω.

καθομουν στη σκηνη και μιλουσα και απαντουσα και ειχα τον υποβολεα μπροστα μου, που με τον καιρο ελεγε, ελεγε -φυσικο- και προσεχα και επαναλαμβανα.

ο κυκλος απο τα πολλα τα λογια και τις πολλες στροφες ειχε γινει σφαιρα, παγου διαφανη, σε σημεια συμπαγης σαν λιμνη και ο αλλος μου Το μου κουνουσε το χερι να μου πει αλλα λογια, του ιδιου εργου, δεν τον εβλεπα παρα μονο κοιτουσα με φοβο και ταυτιση τον υποβολεα.

τοτε ηταν που εδωσε μια γροθια στη σφαιρα και ραγισε ο παγος, μα ραγισε διαφανα και παγωμενα κατι ανάμεσα στο αιμα και στο νου.

η καρδια μου βγηκε εξω απ' το σωμα μου και ζητησε για τα ραγισματα, αδρανεια.

απο τοτε εχω κοντα μου εναν αγγελο κουτσο. χαμογελα και φερνει μαζι του μια μπαλα απο χωμα. την ακουμπα καθε τοσο διπλα μου και περιμενει να γυρισω τα ματια μου, τα δαχτυλα μου, να την ακουμπησω.

ομως εγω την σκονη της βαζω στη γλωσσα μου, αφου γυρισει και στην τσεπη του την βαλει.

ποιος ειναι μεσα μου

ποιον δεν αφηνω να κρυβεται

δεν θελω να χαμογελασω σημερα

εκλεισε τη μερα του και παλι ολοκληρος ο ηλιος. ακομη μια ζωη ξημερωσε.

ετρεχα, κοιτουσα την ανατολη και τη δυση και ηξερα πως τα καταφερα στην καθε ζωη, αφου ξημερωσε.

δεν με προλαβαινε ο κουτσος αγγελος και μου'στειλε μια ζωγραφια να κυκλωσει τα ματια μου,

ενα νημα για να κοψω.

το μυαλο μου ετρεχε

αγκουγα παντου λαξεμενους ηχους, τα συννεφα ελεγαν, καθως τριβοταν μεταξυ τους,

δυο τετραστιχα, δυο τριστιχα.

συντροφους τους εκανε ο νους μου οπως ετρεχε.

μου εγραψαν στο τελος, πανω στον αερα, παντου στον οριζοντα, εξω απο τον ουρανο,

λυγισαν τις βεργες που στηριζαν το κορμι μου, ζουσα ασαρκος, κι ενας μου διαβαζε και ετρεχε.

δεν ειχα λατρεψει τη μορφη

δεν ειχα γινει νυφη του ηχου

ειχα μπλεχτει εφηβη και ξεχαστηκα γρια και γερος στο ατερμονο ταξιδι του λογου

χωρις ζωη λοιπον

ειδα τον Το να κοιταζει μονο,

μεσα, περα απο μενα

και μ'αφησε στον ερωτα του κενου να πραττω.

η προσθηκη (πινακες, διορθωσεις) ειναι ectoriki κατα το ερμητικη

ντυρερ, νταβιντσι, καντινσκι

ελιοτ, ερημη χωρα

...

ποιες ριζες απλωνουνται γρυπες, ποιοι κλωνοι

δυναμωνουν

μεσα στα πετρινα τουτα σαριδια; γιε του

ανθρωπου,

να πεις, η να μαντεψεις, δεν μπορεις, γιατι

γνωριζεις μονο

μια στοιβα σπασμενες εικονες, οπου χτυπαει ο

ηλιος,

και δε σου δινει σκεπη το πεθαμενο δεντρο, κι ο

γρυλος ανακουφιση,

κι η στεγνη πετρα ηχο νερου. Μονο

εχει σκια στον κοκκινο τουτο βραχο,

(ελα κατω απ' τον ισκιο του κοκκινου βραχου),

και θα σου δειξω κατι διαφορετικο

κι απο τον ισκιο σου το πρωι που δρασκελαει

ξοπισω σου

κι απο τον ισκιο σου το βραδυ που ορθωνεται

να σ'ανταμωσει'

μεσα σε μια φουχτα σκονη θα σου δειξω το φοβο

...

τρελοι αερηδες

'εισαι οτι πιο ευγενικο συναντησα,

κι απο τους ποιητες'



'εδω ειναι ενας παραλληλος κοσμος
που κρατιεται απο τα λογια
και μπορει να ειναι κοσμος τους'




"μ'ενα μολυβι στο χερι και ενα χαρτι
κατω απ' τ' αλλο
στειλε τα δαιμονια σου
στο διαολο...
Μια ανασα να σου δωσω
να'χεις παντα φυλαχτο
και μια πορφυρενια ευχη
για το δρομο...
να τη φυλας
μη μου πεσεις σε καναλι
μεγαλο..."

"ΦΥΣΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ"

"μη χαθουμε
αλλα κι αν,
να προσεχεις
τις κακοτοπιες
κι ασε με
εμενα
κλαδι γειρτο"

ελιοτ, ερημη χωρα και αλλα ποιηματα,οι κουφιοι ανθρωποι

...

ματια που δεν μπορω ν'αντικρισω στα ονειρα

στου θανατου τη βασιλεια των ονειρων

αυτα δε φανερωνουνται:

εκει τα ματια ειναι

ηλιος σε σπασμενη στηλη

εκει, ενα δεντρο σειεται

κι οι φωνες ειναι

στου αγερα το τραγουδισμα

πιο απομακρες πιο επισημες

απο τ'αστρο που σβηνει

...

ετσι ειναι τα πραγματα

στου θανατου την αλλη βασιλεια

ξυπνας μοναχος

την ωρα εκεινη

που τρεμεις τρυφερος

χειλια που θα φιλουσαν

λεν προσευχες στη σπασμενη πετρα

...

στο τελευταιο του το συναπαντημα

μαζι ψηλαφουμε

...

______________________ειναι η ζωη μακρια πολυ

αναμεσα στον ποθο

και στο σπασμο

αναμεσα στη δυναμη

και στην υπαρξη

αναμεσα στην ουσια

και στην καθοδο

η Σκια πεφτει

...

ετσι τελειωνει ο κοσμος

ετσι τελειωνει ο κοσμος

ετσι τελειωνει ο κοσμος

______________________οχι μ'ενα βροντο μα μ'ενα λυγμο

'κυριο Κουρτς - πέτανε'

Μια δεκαρα για το Γερο Γκαη

οι κουφιοι ανθρωποι,1925

φλοκωτο καφενειο

ακουω το σωμα του χαλκου

εγκλωβισμενο κοχυλι

συντροφικος ο ηχος του

και περιπατητης

αλεθει μυρωδια

-ο ευδαιμων-

και φερνουνε οι στροβιλοι της

κομματια απο χαρτι,

πρασινες σκεπες,

παραθυροφυλλα,

ξυλα, φωτια'

το μπουρι σαν το περπατησεις

θα σε βγαλει στον αερα

τον υγρο

και στην αχλη'

αλχημικος κρικος με τ'ανθρωπινα

καταμεσις στη φυσης τους

το μπρικι, το κουταλακι κι η λακουβιτσα του,

γλυπτη μινιατουρα του ερωτα,

ρευστος στη φωτια του

ενας καφες

ολος ο καφενες

γιατι τα σωματα ακινητα μιλουν,

δεν χειρονομουν

οπως οι ενοχες σφαδαζουνε του μυες

απο πλιατσικο παρμενες ατσαλες εγκρατειες'

στητη αληθεια

γερικη, λιγνη και εμπιστη

αν γυριζες τον καφενε

να ρουφηξει η γη

τα δακρυα του

θα διαβαζες

στα μονοπατια και στις κρυψωνες

φονο πνιγμο τρελα

σποριτες ορφανε

που δεν ασθμαινουν

σε πλεξεις κορσεδων και φυλλων

ανυδρες οι μυρωδιες

ατηκτοι οι ηχοι

τα φυλαχτα σου

για μια ακινητη στιγμη

χυνουν υγρο απ' το στερεο

πετρωμα τους

και μυριζει

και γευεται

και ακουει

και αγγιζει

η μνημη το θηκαρι

που κλειει

τ'αχναρια της

την ανασα της

μουχλιαζει εκει

των δακρυων η ναρκη

να κοιμασαι με τα οπλα σου

κατασαρκα'

δεν εχεις μεσιτεια'

αυτα εχεις

ολα κι ολα

οταν φοβηθεις

μονος

χρονος, αναζητωντας προβολες του

H quartier libre είπε ...

Τετάρτη, Φεβρουάριος 14, 2007

Χρόνος αόριστος

.Ο αόριστοςείναι χρόνος άκαιρος.

Καθώς επίσης κι ο παρατατικός.

Aπό μακριά μονάχα προσδιορίζουν το σήμερα...

Από ένα μακριά γλυκό και πολύτιμο,

που όμως δεν έχει επιλογή το "τώρα",
μήτε χαράζει το αύριο...

Κι όμως....

.Η ζωή, δεν υπήρξε, υπάρχει!

Δεν ήτανε, είναι!

Δεν έζησε, ζει!

Δεν υπέφερε...

Δεν πόναγε...

Δεν περίμενε...

Δεν ήλπιζε...

Δεν κατανοούσε...

Δεν άντεχε...

.Η ζωή

Γνώστης.

Πιο σοφή, πιο πλούσια, πιο δυνατή, πιο υπομονετική, πιο ανθεκτική,

πιο αληθινή, από ποτέ.

Πιό ανεξάρτητη..

Η ζωή, γεμάτη ενεστώτα.

Ενεστώτα διαρκείας.

Σε χρόνο ενεστώτα μιλάει.

Σήμερα...

Η olmea.r. έγραψε...

Τετάρτη, Οκτώβριος 22, 2008

χρόνος οριστικός

δεν είναι αφιέρωση,

μπροστά τους

βιώνω την αμφισβήτηση,

στα κτερίσματα

και είμαι μετέωρη από αισθήσεις,

ως ν'αποκαλύψω

την λόγια δίκη,

δεινού πλεόνασμα

παραχαράζει στη φθορά

το κρυφτό των ιερών

πλεγμα

το σωμα μου ελκει τις μορφες,
ψιθυριζει αχρονα τα μαγια των γενεων,
ο νους μου αιωρειται ραντιζοντας χαμογελα
την αθωοτητα του ερωτα

με το λουρακι να κλειδωνει τον αυχενα
καθε που η ψυχη μου ντυνεται γυναικα
και κηλιδωνει το φορτιο της
αγγιζοντας στην λαμψη της την προσδοκια

θα λεκιασω το αυθεντικο
μια σαρκα αρσενικη που ιστορει
αφηνοντας τον ποντο να ρουφα
τις μυρωδιες του γιασεμιου
γεννωντας το σωμα του στον ηχο των σειρηνων

αλλοφρων γεννα δωρισε μου το κυνηγι
των μυχιων της φωνης του

οδυσσέας ελύτης, εξι και μια τυψεις για τον ουρανο

...ονειρεύτηκα στο πλάι της μιάν ερημιά, όπου το δάκρυ να μην έχει νόημα, κι όπου το μόνο φως να΄ναι από την πυρά που κατατρώγει όλα μου τα υπάρχοντα...

...μονάχα στην κόγχη από τ΄αριστερό του αυτί,

λίγη

λεπτή

ψιλούτσικη

άμμο,

καθώς μέσα στα όστρακα.

Όπου σημαίνει ότι πολλές φορές είχε βαδίσει πλάι στη θάλασσα, κατάμονος, με το μαράζι του έρωτα και τη βοή του ανέμου...

...μπρούμυτα, σ' ένα χώμα που κι η πιο μικρή ανεμώνα του θα' φτανε να πικράνει τον αέρα του άδη...

bob dylan, don't think twice, it's all right

It ain't no use to sit and wonder why, babe
It don't matter, anyhow
And it ain't no use to sit and wonder why, babe
If you don't know by now
When your rooster crows at the breaks of dawn
Look out your window and I'll be gone
You're the reason I'm traveling on
Don't think twice, it's all right.


It ain't no use in turning on your light, babe
That light I never knowed
And it ain't no use in turning on your light, babe
I'm on the dark side of the road
But I wish there was somethin' you would do or say
To try and make me change my mind and stay
We never did too much talking anyway
So don't think twice, it's all right.


It ain't no use in calling out my name, gal
Like you never done before
It ain't no use in calling out my name, gal
I can't hear you any more
I'm a-thinking and a-wond'rin' walking down the road
I once loved a woman, a child I'm told
I give her my heart but she wanted my soul
Don't think twice, it's all right.


So long honey, babe Where I'm bound, I can't tell
Goodbye's too good a word, babe So I'll just say fare thee well
I ain't saying you treated me unkind
You could have done better but I don't mind
You just kinda wasted my precious time
But don't think twice, it's all right.

στροφη (^)

Αν άπλωνες τα χέρια
θα ζητούσες το άγγιγμα μου
όπως τα μάτια τα αστέρια

μ'αυτή τη σιγουριά
μένεις κοντά μου
του φεγγαριού τη λησμονιά
να με κρατάει στα όνειρά μου

γιατί είμαι ξένη
στη σκιά του
η θάλασσα μου, αυτή μου μένει

όσο ο χώρος της μεγάλος
να λες πως με θέλεις
όσο του φεγγαριού το βάρος
να λες πως ανασαίνεις

όσο ξέρεις πως μπορώ
το χώρο να γεμίσω
από ματιές στα χείλη, να φιλώ

μην αναστρέφεις τις παλάμες σου
μη σκύβεις το κεφάλι
σκίσε των γαντιών τις πλάνες σου
άγγιξέ με με των δαχτύλων σου το χάδι

κι αν κάθησες ίσιος στη μέση του κόσμου
σε είδα ανάμεσα στα σώματα
να σκορπάς ακίνητος κλάμα, στου δρόμου

της δικής μου φωτιάς αδιάβατο
και με τα χέρια πεσμένα στο πλάι
να φτιάχνεις ίχνη, με το βήμα άκαμπτο
να φτιάχνεις άνεμο, κρατώντας μου τον έρωτα, να μην πετάει

χρονος οριστικος

δεν είναι αφιέρωση,
μπροστά τους
βιώνω την αμφισβήτηση,
στα κτερίσματα
και είμαι μετέωρη
από αισθήσεις,
ως ν'αποκαλύψω
την λόγια δίκη,
δεινού πλεόνασμα
παραχαράζει στη φθορά
το κρυφτό των ιερών

ανασυρω... τα πορφυρα πουγγια

Πήρε το μονοπάτι ο Πορφυρός να παίξει κάτω από τον ήλιο.

Είδε πάνω στην αλάνα πολλά παιδιά να παίζουν ποδόσφαιρο.

Χωρίς αιτία έστριψε αριστερά και βγήκε στη θάλασσα.

Γύρισε το κεφάλι του στον ουρανό, άπλωσε τα χέρια του μια αγκαλιά και άπλωσε κι ένα χαμόγελο στα μαγουλά του.

Κάπου κάπου έγερνε με φόρα μπρος ή πίσω κι έπεφτε σπρωγμένος στην άμμο.

Στην άκρη της θάλασσας ο Βοτσαλάκιας κάθε μέρα έβρεχε τα πόδια του.

-Πρόσεχε Πορφυρέ, πρόσεχε πίσω σου.

-Βοτσαλάκια τα βλέπεις κι εσύ;

-Τα βλέπω που αγγίζουν τα χείλη του νερού και λιώνουν σαν ζαχαρωτά κι εγώ βουτάω τα δάχτυλα στο στόμα να προλάβω να γλυκαθώ.

- Γεννήθηκα και γυρνώ στον ουρανό και περιμένω το δώρο μου και ξέρω πως θα 'ρθει γιατί βλέπω τα πουγγιά των άλλων πορφυρά να κατεβαίνουν και τις γαλάζιες κορδελίτσες να λικνίζονται στον ουρανό.

-Μα μήπως κάποιο είναι δικό σου και το αποφεύγεις;

-Το δικό μου δεν έχει έρθει ακόμη, πείσμωσε, οι κόρες του τρεμόπαιξαν σ' όλες τις άκρες του ασπραδιού και παραφύλαξαν τον ουρανό.

Τί είναι Βοτσαλάκια όλ' αυτά που σκάνε στη γη;

-Είναι των ψυχών που έφυγαν νωρίς.

-Κι εκείνα που αιωρούνται σαν ιπτάμενα χαλιά, πέντε πόντους πάνω από τη γη;

-Είναι των αγγέλων που περιμένουμε να κατέβουν.

-Το δικό μου δεν ήρθε ακόμη και γύρισε αριστερά το μονοπάτι, κατέβηκε στην αλάνα' κι όλας δυο πουγγιά καρφώθηκαν στις πλάτες των παιδιών.

Περάσανε χρόνια, με άσπρα γένια, φτηνό πετσί και κουρνιασμένα χέρια έστριψε στην θάλασσα και αναζήτησε τον Βοτσαλάκια.

Τώρα η θάλασσα τον είχε αγκαλιάσει ολόκληρο, πίσω πήγαινε για λίγο και ρουφούσε ανάσα και άπλωσε ο Πορφυρός να τον αγγίξει και σφήνωσε ο χρόνος τα πόδια του στην άμμο και στρίμωξε την φόρα του στη θλίψη.

Πάγωσαν οι άκρες των φρυδιών του Βοτσαλάκια και φευγαλέα ζάρωσε ο τόπος ανάμεσα στα μάτια του.
Είχε γίνει μια πετρίτσα τόση δα και το λείο του κορμί πάλευε να κρατηθεί στην τριβή της άμμου.

Στην ανημποριά τους ήρθαν τα πουγγιά τους να νικήσουν και λαχανιάζοντας έλυσαν τις γαλανές κορδέλες και ο Πορφυρός βρήκε μέσα του Φως, Χώμα και Ανάσα και ο Βοτσαλάκιας Νερό, Νερό, Νερό.

ζηση α-ζωη

Είναι στις ώρες που κοιτάει τις σκληρές επιφάνειες. Όλες μπορούν να ζωγραφίσουν τη σκιά της. Έρχεται μπροστά στον καθρέφτη, τρομάζει, παίζουν τα μάτια από άκρες σε άκρες, σε παράλογη, αλλήθωρη, ακέραιη θέση'
άγνωστη, κάλπικη αντίδραση;

Δε βλέπει, τραβάει γρήγορα το σώμα στα πλάγια, φοβισμένη κάνει λίγο το χέρι προς το μέρος του, τα μάτια παραφυλάν κρυμμένα, ίσως ο σύννομος καταδώσει τις συνήθειες.

Προδοσία του καθρέφτη της, πλήθος οι μορφές της, η μία πάνω στην άλλη, ντόμινο παραισθήσεων, κομμένες ανθρώπινες φιγούρες σε πολλαπλάσια, μισή πλευρά, σε συνεχείς μισές πλευρές. Τρέχει τις σελίδες στα κόμικς και ευτυχώς κινείται, καθημερινά.

Ήθελε σήμερα να δει πώς θα ήταν αν οι σκληρές επιφάνειες μαλάκωναν, έκαναν λούκια και διπλώσεις κατεδάφισης, κοιλότητες γαληνεμένες από το τραύμα των δαχτύλων και κήπους με ήλιους κι ο καθρέφτης της, στράφηκε στις εικόνες του, αποθήκες δρόμων, μιας φοράς, ακάλυπτους και βρήκε να ανασύρει τον αδιέξοδο.

Δεν την βλέπει, τα γυαλιστερά του τρίμματα δεν αναπνέουν, συνήθισε τα βαψίματα, ασημένιες διαφάνειες, κιτρινισμένες, φουσκωμένες απολήξεις σε τρεμάμενες φιγούρες.

Είχε τόσες στρώσεις από ψέμα, που δεν μπορούσε παρά να ανταποδώσει τη θέα της.

Είναι στις στιγμές που θέλει να σπάσει τις ζωγραφιές απ' τους καθρέφτες που την τριγυρίζουν, τρίβονται τα μάτια της στις λάμψεις τους, τόσο κοντά φτάσανε οι ανάσες τους.

Πόσα θα αντανακλούσε αν ήταν ο καθρέφτης της κλειδωμένης σκηνής τους, αυτής που αθόρυβα σκλαβώσανε όταν ανήσυχα κοιτούσε, πλάγια της σκηνής.

Σε ποιά σκηνή πρωταγωνιστούσε η αυθεντία που την έπεισε πως η αλήθεια μόνο είναι πράξη ευδαιμονίας;

Επιθυμία της να κρυφτεί στο δάσος των απαντήσεων, αόρατη, συμπονώντας τους τρελούς της ευτυχίας.

ένοχη αποστροφή

Τρίζει εκεί που ενώνεται η πλάτη με το κάθισμα΄
φυσάει, κνείται και τρίζει
(όχι)τρίζει την ακούω.
Μοιάζει με καυτά μεσημέρια σε αμερικάνικη έρημο΄
μεγάλη έκταση απο χώμα που θολώνει
τις εικόνες των ματιών.
Ξύλινη βεράντα και στη γωνία η καρέκλα,

μορφή μιας απουσίας

και τρίζει μωρε την ακούω που τρίζει και βάζω
στην τσίγκινη σκάφη,
απο κείνες που μοιάζουν με γεωμετρικά κανό,
στα ποτάμια νέων΄

“άποικοι”΄

βάζω το κόβω, κρέμομαι,κλέβω,
το ψάχνω, ψύχρα,ψήγματα,
το λείπω, λειαίνω, λάμπω,
λιανίζω,

το άρωμα άχρωμο,

αμέριστο, ατσάλινο,
το γραπώνω, γεύομαι,

γυμνό γαλάζιο,

το δένδρο, δώμα,

δάνειο δωρίζω, δάφνες

και τα ζυμώνω στη σκάφη
και πως να γράψω για να ακουστεί το "ε" να μικραίνει
αφού η βοή του κραδαίνει απο το "δεν"
και να φανεί το πέμπτο
"ε"
απ τη στριγκιά του "θέλω"τρίζει στη γωνία
και παραλύουν οι τένοντές μου,
μοιάζει σαν ανάμνηση που γίνεται ζωή
και κάθε φορά που τρίζει
(την α κ ο ύ ω)
να
ρωτάω μήπως γύρισε η μορφή του ρήματος

μοιάζει στη σκιά του ήχου αυτή η μοναξιά,
μνήμες νεκρών παππούδων
και ζεματισμένη ησυχία,
ήχος διαρκείας,

να παραμελώ

bardo

Φτάνει ο πιο μικρός γιος του χρόνου
όσο ένας κεραυνός

να με γνωρίσει

από τραγωδία να υποκλιθώ
να με ραγίσει ο κρότος
των χεριών τους
ν' αλυχτίσω στις μορφές
των προσώπων τους
που γίνηκαν ρωγμές άνυδρης λίμνης
τα μάτια τους να ρουφήξω
σαν δάκρυα παγωμένα
φτάνει να δονηθώ
από κάθαρση
και ένα σταβέντο
ν'απλώσει δίχτυ
να κυκλώσει τα σφουγγάρια
στο βυθό της μήτρας

φτάνει αυτό

για ένα σημείο στον ήχο
τόσο χρόνο
πριν άτσαλα ξεντεριάσω
την αναπνοή από το αίμα μου
τόσα πολλά μπορώ να πω
πριν τη γέφυρα πατήσω
στο μήκος της πατούσας μου
και λίγο πριν η σκέψη μου
να τα γεννήσει

άφοβα

χωρίς την ύλη τους
την έντρομη ενοχή
να πράξω αλόγιστα
μετρώντας σου τα δάχτυλα
δέκα έρωτες να παίξω
και να περάσω

ανάμεσα

κόκκος στον αέρα
αυτό που πρόλαβα
απ' τα μάτια σου να εισπράξω
μια ύλη
γυάλινη του έρωτα
το κλάμα των εξ' αίματος
ηττημένων

...to our lovely mouse...

Μια φορά κι έναν καιρό ...


ένα ποντικάκι ήρθε, αφημένο στο ροζ καλαθάκι του μπροστά στην τρύπα της υδρορροής του υπογείου.

Μας τρόμαξε! Ενας νεογέννητος γέρος.

Μια φίλη του αιωνόβια περιτριγύριζε από νωρίς τον αέρα του και τα μικρά μουστάκια του χορεύανε πάνω στους αναστεναγμούς.

Περίεργη γυναίκα, ρακένδυτη, πότε χάνονταν, πότε εμφανίζονταν, πότε διάφανη, πότε αχνή και πότε πότε ολοζώντανη και πλούσια στολισμένη.

Ηταν πλοίαρχος σ'ένα πλοίο με μια παράξενη διαδρομή, πήγαινε μόνο προς τα πίσω και πήχτρα στα σημάδια.

Καθώς μεγάλωνε το ποντικάκι, εκείνη του έφερνε πάντα το ίδιο δώρο, ένα μήλο που φούσκωνε.

-Ποιά είναι αυτή; Τον ρώτησα μια μέρα. (Είχα το δικαίωμα, έμενε σε μια τρύπα που αφιλοκερδώς δεν έκλεινα. Διατηρούσα το κενό της αλλόκοτης επικοινωνίας του. Με τί φαντάσματα μπορεί να έχει μπλέξει ένα ποντικάκι; Μ'αυτά που μοιάζει: μουσουδένια, αδιόρατα επικίνδυνα, αλλόφρονα, ύπουλα, μικρά, δειλά, όμορφα ποδαράκια, βρόμικος τόπος. Οτι φοβάται ο ιδιοκτήτης.)

-Είναι η φίλη μου η Μνήμη.

-Και γιατί είναι έτσι; Κακές παρέες κάνεις.

-Ω! Οχι, όχι την αγαπάω πολύ και μαζί θα κάνουμε την Στιγμή μεγαλύτερη από τον χρόνο

-Εεεε;;

-Ναι, είναι μάγισσα και λέει πως αν χωρέσω την σκέψη μου στο μήλο που μου φέρνει, θα κάνει το παρελθόν μου αθάνατο.

-Το μέλλον θες να πεις.

-Α! για το μέλλον έχω κρύψει στα μάτια μου μια πολύ όμορφη κοπέλα.

Εκανα έτσι να κοιτάξω και με ρούφηξαν τα χρώματα και οι ζωγραφιές. Αχανείς εκτάσεις, ζωηρές κινήσεις, χρυσοκόκκινα μαλλιά, κατακόκκινα φορέματα, πλούσια βλέμματα, ανυπεράσπιστες αισθήσεις, ατελής πινελιά.

-Ποιά είναι αυτή η τσιγγάνα του απείρου;

-Είναι η Φαντασία, είναι κουρασμένη γιατί ζωγραφίζει τη ζωή στον αιώνιο πίνακα.

-Και γιατί την έχεις κρυμμένη;

-Δεν είναι καλές φίλες με την Μνήμη. Η Φαντασία ταξιδεύει συνέχεια και ότι φτιάχνει το φορτώνει στη Μνήμη να το ταϊζει. Η Μνήμη δεν προλαβαίνει να τα διατηρεί όλα ζωντανά και έτσι τα περισσότερα μένουν ψεύτικα, δεν έχουν χρώμα μέσα τους, μόνο αιωρούνται σαν νεραϊδότοπος, σχήματα που ζωγράφισε η φαντασία. Ασε το άλλο, η Φαντασία μεγαλώνει πολύ το χρόνο και η Μνήμη ξεχνάει το θάνατο. Ετσι την κυνηγάει με το παρδαλό της ρόπαλο, αλλά και να την πετύχει, άκαρπο, πάλι θα ξεφύγει η πονηρή. Ενώ μια να δώσει στη Στιγμή, την εξαφάνησε!

-Μπααα! δεν είσαι με τα καλά σου!! Τέτοια λόγια για την Φαντασία; Γιατί να μην περάσεις τη ζωή σου παρέα με την όμορφη και χρωματιστή γυναίκα που μπορεί να μεγαλώνει τον χρόνο;

-Μα είναι μόνο στη φαντασία της, όλο μεγαλώνει τον πίνακα και οι Στιγμές μικραίνουνε σαν κουκίδες και δεν προλαβαίνω να τις δω. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τι έχει ζωγραφίσει. Μόνο ξέρω πως είναι όμορφα. Μετά ξέρεις έχει έναν μόνο φίλο και όταν με βαριέται μ' αφήνει μαζί του. Είναι αυτός ο κύριος με την γκρι αναπνοή, τα μεγάλα πόδια με τα γαμψά νύχια, το ψηλό μαύρο καπέλο, τα μπλαβί μάγουλα, έναν ρόγχο γκρι σύννεφου που σφίγγει-σφίγγει και πότε πότε παγώνει την καρδιά του και ώρες μένει ασάλευτος.

-Ε μήπως τον παρεξηγείς; Αφού μπορεί να μεγαλώσει την Στιγμή μήπως μπορεί να γίνει βοηθός σου;

-Μόνο υπηρέτες έχει. Τον λένε Φόβο, είναι μαύρος μάγος και μ' ένα φύσημα της ανάσας του -που βρωμάει- μεταμορφώνει τη Στιγμή σε βράχο, απόκρημνο και γυμνό. Κάνει τα ποντικάκια να φοβούνται και κανένα τους δεν θυμάται γιατί. Μας μαζεύει σ'ένα σακκούλι σκοτεινό και νεκρό ως το θάνατο. Ατολμους.

Αλλά η μνήμη με τόση δουλειά που της έχει φορτώσει η Φαντασία δεν θυμάται τον θάνατο και έτσι εμείς τρέχουμε στον κακοτράχαλο δρόμο του, κοντά του, πατώντας παραμελημένες Στιγμές.

Αλλά όμως να σου πω κάτι. Ξέρω πως δεν μπορούν να ζήσουν για πολύ. Ολοι τους είναι μορφές.

-Πώς το ξέρεις;

-Μου το είπε ο Ερωτας. Είναι αυτός που γεννάει τις Στιγμές. Μου έμαθε πως χωρίς τη μνήμη, τη φαντασία και το φόβο οι διαστάσεις του θα δονούνται για μια αιώνια Στιγμή.

-Αυτός δεν θα πεθάνει;

-Οχι, ποτέ, ποτέ όσο πίνω από το φίλτρο του.

-Πώς δηλαδή;

-Μα με το φόνο.

Η ιστοριούλα μας βρέθηκε γραμμένη στο ιδιότροπο και συννεφόπληκτο νεκροταφείο μικρών ζώων, δίπλα στο κτίσμα που τους κρατάει συντροφιά -δυο ηχεία αγκαλιά-
πάνω στο zeppelin του ποντικιού μας με την προσφώνηση: ''...to our lovely mouse...''